مسيحيت چيست؟

نويسنده:

دکتر ويليام م. ميلر

مترجم:

کمال مشيرى

BELIEFS AND PRACTICES OF CHRISTIANS

By

Dr. William M. Miller

Translated by

K. Moshiri

In Collaboration with

T. Michelian

فهرست مندرجات

پيشگفتار مترجم

دکتر ويليام ميلر نويسنده کتاب در سال ۱۹۱۹ از طرف کليساى پرزبيترى ايالات متحده امريکا جهت خدمت مذهبى در ميسيون امريکايى به ايران آمد و در سال ۱۹۶۲ بعد از ۴۳ سال خدمت شکوهمند و کم نظير باز نشسته شد و کشور ايران را ترک گفت و اکنون با همان توانايى و علاقه در کشور خود مشغول خدمت ميباشد .

کتاب حاضر يکى از ثمرات خدمات زمان بازنشستگى اوست که بدست ما ميرسد. دکتر ميلر کتابهاى ارزنده ديگرى از خود به زبان فارسى به يادگار گذاشت که ميتوان " تاريخ کليساى قديم در امپراطورى روم و ايران " و تفاسير اناجيل لوقا و يوحنا و اعمال رسولان و رسالات پولس به روميان و اول قرنتيان را بر شمرد. کتاب " راه رستگارى " او از کتابهاى برجسته انتشارات نور جهان به شمار ميرود که در مدت کوتاهى کمياب شد و به حسب ضرورت مجددا به چاپ رسيد و برخى از کتابهاى او که به زبان انگليسى تهيه گرديده بود در مدت کوتاهى ناياب شد.

يکى از خصايص برجسته دکتر ميلر اين است که ميتواند عميقترين مطالب را در قالب کلمات بسيار ساده گزارده و مطابق فهم عموم بيان نمايد و يا بنويسد. شايد به همين جهت است که او را مفسر برجسته و تواناى انجيل به شمار مياورند.
 

او از ميسيونر هاى انگشت شمار در ايران بود که هميشه سعى داشت نظير استادش وقت و مال  و جان خود را در راه پيشرفت ملکوت خدا صرف نمايد. اغلب او را دوست فقرا و دردمندان ميناميدند. محل سکونتش هميشه مرکز خدمات روحانى و معنوى بوده است . محال بود با کسى تماس گيرد و از استادش سخن بهميان نياورد. در واقع سخن گفتن و شهادت دادن در باره مولايش جز لايتجزاى زندگيش به شمار ميرفت. مسافرتهاى پيدر پى و طولانى او جهت امور مذهبى در سرتاسر ايران حتى با شرايط بسيار سخت و دشوار او را ميسيونرى ممتاز و بينظير ساخته بود .

ويليام ميلر سهم بسزايى در بناى کليساى مسيح در ايران دارد و نام او براى هميشه در اين کشور جاودان خواهد ماند. يکى از ثمرات خدماتش اين بوده است که اکنون که سالها از عزيمتش ميگذرد کليساى پرزبيترى ايران جهت ادامه خدمات خود هنوز از شاگردان ميلر بى نياز نيست .

تهيه و چاپ کتاب حاضر يکى از آرزوهاى ديرينه بسيارى بوده است زيرا کتابى که بتواند عقايد و اصول مسيحى را بطور ساده و در عين حال جامع بيان نمايد و جوابگوى سوالات بسيارى باشد و آنهم در يک جلد تاکنون به زبان فارسى موجود نبوده است .

کتاب " مسيحيت چيست ؟" هيچ موضوع مربوط به مسيحيت را مبهم و ناگفته نگذاشته و در عين حال عميقترين مطالب را بطرزى صميمانه و مختصر و ساده بيان کرده است . نويسنده با مهارت و توانايى و پس از نيم قرن تجربه در خدمت مسيحى و نويسندگى خود چنين کتابى برجسته و عميق به دوستان ايرانى خود ارائه  ميدهد.
 

بنظر او هر فرديکه به مطالعه اين کتاب ميپردازد از دوستان صميمى او بشمار ميرود و از اين روعبارت "دوست عزيزم" در اين کتاب بسيار يافت ميشود .

ترجمه چنين کتابى که در اطراف اصول و عقايد و اعمال مسيحى است با وجود سادگى قلم نويسنده باز هم کار آسانى نبوده است ؛ زيرا مترجم چنين کتابى ميبايد با اصول و اصطلاحات مذهب مسيحى و همچنين با افکار و نظريات نويسنده کم و بيش آشنا باشد تا بتواند بخوبى از عهده آن بر آيد و در عين حال امانت را در ترجمه حفظ کند .

مترجم سالهاى متمادى افتخار آشنايى دکتر ميلر را داشته و با افکار و عقايد او آشنا بوده است و در واقع همين انگيزه او را به مبادرت ترجمه اين کتاب وا داشت . معهذا بايد اذعان نمايد که بدون همکارى و راهنمايى دوست عزيز جناب آقاى ميکائليان که مترجمى ورزيده و مجرب هستند هرگز جسارت به ترجمه م تهيه اين کتاب نمى نمود و اين مجموعه مهم به اين فوريت ترجمه و آماده نمى گرديد. بنابر اين بر خود واجب ميداند از زحمات صميمانه دوست يکربع قرن خود که ايشان نيز از دوستان نزديک نويسنده هستند قلبا قدردانى نمايد.

در خاتمه اميد است که کتاب حاضر بتواند قسمتى از آرزوهاى دکتر ميلر را در شناساندن نجات دهنده اش به عموم جامه عمل بپوشاند.
 

دوست عزيزم :

اميدوارم جسما و روحا سلامت و شاد باشيد . صميمانه ترين سلامهاى خود را تقديم ميدارم و خدا را براى رفاقت و دوستى شما سپاس ميگويم . علاقه شديد جنابعالى به يافتن حقيقت و هدايت بسوى درستى و راستى و راهى که به خدا و نجات او منتهى ميشود؛ باعث شادى عميق من گرديده است . در گذشته اغلب سوالاتى در اطراف عقايد و اعمال دوستان مسيحى خود نموده ايد ولى تا کنون فرصت کافى نبوده است تا تمام اطلاعاتى را که در جستجوى آن بوده ايد در اختيار شما بگذارم. بنابر اين تصميم گرفته ام با نوشتن اين نامه نسبتا طولانى جزئيات را بيان نمايم و توضيح دهم که ايمان ما مسيحيان چيست و وظايف مذهبى ما کدام است و رسوم ما از چه قرار ميباشد.

بطوريکه ميدانيد امروزه قريب يکهزار ميليون نفر در سراسر جهان خود را مسيحى ميخوانند . بعضى از آنان ايمان دار واقعى هستند و برخى نيز متاسفانه فقط مسيحى اسمى و ظاهرى ميباشند. همانطور که برخى از مذاهب به فرقه هايى تقسيم شده اند ؛ مسيحيان نيز از نظر اعتقادات و مراسم عبادت با هم تفاوت دارند و به فرق گوناگونى  تقسيم گرديده اند پس غير ممکن است بتوانم در اين نامه عقيده تمام فرق مسيحى را بيان نمايم و يا مطالبى بگويم که تمام مسيحيان جهان با آن موافق باشند . ليک مطمئن هستم که ميليونها مسيحى در تمام نقاط جهان وجود دارند که با حقايقى که شما در اين نامه ميخوانيد موافقند. دعا ميکنم که شما ضمن خواندن دقيق اين شرح مسيحيت ؛ به خدا نزديکتر شويد و او را بهتر بشناسيد و او را بيشتر دوست بداريد و بطور کاملترى او را اطاعت کنيد. اکنون کوشش ميکنم سوالات شما را يک به يک پاسخ دهم .
 

۱ - خدا کيست؟

دوست عزيزم ؛ من يقين دارم اولين سوال شما اين خواهد بود : " مسيحيان در باره خدا چه عقيده اى دارند؟ " مهمترين موضوع در هر مذهب عبارت از عقايد و نظريات آن مذهب در باره خداست . ميدانم که اشخاص بى اطلاع به شما گفته اند که مسيحيان سه خدا را پرستش ميکنند حتى برخى تصور ميکنند که ما صليب و حتى مجسمه ها و تمثالهاى انسانى را پرستش کرد و مورد نيايش قرار ميدهيم. لازم است شما را مطمئن سازم که اين سخنان کاملا غلط است . مسيحيان واقعى پيوسته به خداى واحد حقيقى ايمان داشته اند و اگر بعضى از آنها خدايان ديگرى را پرستش کرده اند مرتکب بزرگترين اشتباه گرديده اند. توجه فرماييد ؛ عيسى مسيح به شخصى که از او سوال کرده که بزرگترين حکم خدا چه ميباشد چه پاسخى داد: " خداوند خداى ما خداوند واحد است و خداوند خداى خود را به تمکامى دل و تمامى جان و تممى خاطر و تمامى قوت خود محبت نما که اول از احکام اين است " ( مرقس ۱۲ : ۲۹ –۳۳ ) . جميع انبيا خدا در دوران قديم اعلام داشته اند که خدا واحد است و عليه بتها و همه کسانى که خدايانى غير از خداى واحد حقيقى ميپرستيدند فرياد اعتراض بر مى آوردند .

همچنين مسيحيان به خدايى ايمان دارند که نه آغازى داشته و نه انتهايى خواهد داشت زيرا خدا ازلى و ابدى است . ما به خدايى ايمان داريم که بر همه چيز آگاهى دارد و مالک تمام قدرتها ميباشد  و تمام چيزهاى ديدنى و ناديدنى را بوسيله کلام خود آفريده است .
 

اگر کسى به خورشيد و ماه و ميليونها ستاره بنگرد و سعى نمايد حتى جزيى از عظمت و شکوه آفرينش را درک نمايد؛ طبعا با داود نبى همصدا خواهد شد : " آسمان جلال خدا را بيان ميکند و فلک از عمل دستهايش خبر ميدهد" ( مزمور ۱۹ : ۱ ) . حکمت و توانايى خداى ما چقدر عظيم است که نه فقط کهکشانها را در فضاى لايتناهى و کوچکترين گلها و حشرات را در زمين آفريده بلکه آنها را حفظ ميکند ! خدا قادر مطلق است و ميتواند هرچه بخواهد انجام دهد . او براى اين جهان نقشه اى طرح نموده است و هيچ چيز قادر نيست او را از اجراى مقصودش باز دارد.

ما ايمان داريم که خد ا نه تنها عظيم و قادر است بلکه عادل و قدوس نيز ميباشد . در زمان گذشته يونانى ها و روميها که خدايان متعددى را قبول داشتند فکر ميکردند که خدايان مانند انسانها دروغ ميگويند و دزدى و قتل و زنا ميکنند و کارهاى شرارت آميز ديگرى انجام ميدهند . ولى در کتاب مقدس مسيحيان در باره قدوسيت کامل خدا اشارات فراوانى وجود دارد يعنى او از هرگونه ناپاکى کاملا مبرا است .

يکى از خادمين خدا در رويا ؛ مخلوقات آسمانى را ديد که در حضور مقدس خدا ؛ او را ستايش ميکنند و ميگويند " قدوس ؛ قدوس؛ قدوس ؛ خداوند خداى قادر مطلق ... " ( مکاشفه ۴ : ۸ ) . بنابر اين گرچه جميع قدرتها در دست تواناى خداست ولى او نميتواند کاريکه بر خلاف ذات اقدسش باشد انجام دهد . مثلا خدا نميتواند دروغ بگويد و يا عملى غير عادلانه انجام دهد .

مسلم است که خدا چون انسانها داراى بدنى نيست وبه زمان و مکان مشخصى محدود نميباشد بلکه هميشه در همه جا حاضر است .
 

هرچند گاهى از دستها  و چشمها و قلب خدا سخن ميگوييم ولى اين اصطلاحات جسمانى را براى بيان مقاصد روحانى و معنوى بکار ميبريم . زيرا خدا که بسيا متعال و از ما خيلى بالاتر است ؛  ايمان داريم که در عين حال به ما خيلى نزديک ميباشد. بنابر اين ميگوئيم که او ما را با چشمان خود ميبيند و با دستهاى خود محافظت ميفرمايد و ما را با قلب خود محبت مينمايد.

گرچه جميع صفات خدا براى ما اهميت فراوانى دارد ؛ ما مسيحيان مخصوصا شکر گزاريم که خدائى که او را ستايش و نيايش ميکنيم خداى محبت است. اين صفت الهى بقدرى مهم است که کتاب مقدس تاکيد ميکند که " خدا محبت است " (اول يوحنا ۴ : ۸ )؛ يعنى هرچه خدا ميانديشد و عمل ميکند از روى محبت ميباشد. خدا محبت خود را به بنى نوع بشر به انواع مختلف ظاهر ميسازد که از آنجمله است تامين احتياجات بشرى از قبيل باران و آفتاب و غذا و آب و پوشاک و فراهم ساختن ساير احتياجاتى که براى زندگى انسان بر روى زمين مورد نياز است. او همچنين محبت خود را با فرستادن انبيا به ما ظاهر ساخت تا انبيا درباره او با ما سخن گويند. بزرگترين عمل محبت آميز او فرستادن نجات دهنده بود که بعدا در اين مورد توضيح بيشترى خواهم داد . خدا تمام کسانى را که آفريده است دوست ميدارد و براى آنها خوبى و سعادت ميخواهد . حضرت داود توجه و راهنمايى خدا را نسبت به خود در اين کلمات بسيار جالب و زيبا بيان ميکند :"خداوند شبان من است ؛ محتاج به هيچ چيز نخواهم بود . در مرتعهاى سبز مرا ميخواباند ؛ نزد آبهاى راحت مرا رهبرى ميکند . جان مرا بر ميگرداند و بخاطر نام خود براههاى عدالت هدايتم مينمايد" ( مزمور ۲۳ : ۱- ۳ ).
 

البته بسيار طبيعى است که خدا آنانى را کاو را دوست ميدارند و اطاعت ميکنند محبت نمايد ؛ ولى آيا کسانى را که او را اطاعت نمى کنند دوست دارد؟ مسلم است که چون او مقدس است هر نوع خوبى را دوست داشته و از هر نوع شرارت نفرت دارد. هنگاميکه مردم اعمال شرارت آميزى انجام ميدهند که مورد نفرت خدا ميباشد ؛ خدا نسبت به اينگونه افراد غضبناک ميشود بطوريکه حضرت داود به خدا ميگويد : از همه بطالت کنندگان نفرت ميکنى " ( مزمور  ۵ : ۵ )خدا تنفر خود را به بدى بوسيله تنبيه آنانى که شرارت را پيروى ميکنند و مطيع او نيستند ظاهر ميسازد . وقتى کتاب مقدس را ميخوانيم ملاحظه ميکنيم که خدا چگونه افراد و همچنين ملتهايى را که به مخالفت او برخاستند و از توبه ( يعنى پشيمانى از انجام اعمال شرارت آميز  خود ) امتناع ورزيدند معدوم ساخت .

ولى اکنون اجازه بفرماييد حقيقت پر ارزش و جالبى را براى شما بيان نمايم . خدا در عين حال که از شريران متنفر است ؛ از طرفى ميخواهد آنان را از جميع گناهانشان آزادى و نجات بخشد . او آنها را دوست دارد و مانند پدرى که با وجودى که پسرِ اوامر او را ناچيز ميشمارد باز هم به او عشق ميورزد و او را محبت مينمايد. اين محبت عجيب خدا نسبت به گناهکاران بوسيله يکى از داستانهاى عيسى مسيح بطور واضح نشان داده شده است . در اين داستان عيسى مسيح فرمود ؛ پسرى که پدرش هنوز در قيد حيات بود از او خواست که ميراثش را به او بسپارد. پسر پس از دريافت ميراث خود خانه پدر را ترک کرد و تمام ثروت خود را در ذندگى شرارت آميز  تلف نمود . ولى هنگاميکه بى چيز شد و تمام اموالش را از دست داد و از گرسنگى به مرگ نزديک شد؛ تصميم گرفت نزد پدر خود بر گردد و به گناه خود
 

اعتراف نمايد . پدرش به محض ديدن او از مصافت دور به سويش دويد و او را در آغوش گرفت و بوسيد و جشن بزرگى به مناسبت برگشت او بر پا کرد. از آنجاييکه پدرش نصبت به او محبت عميق داشت او را بخشيد و او را که در شرارت غرق شده بود پذيرفت . عيسى مسيح فرمود به همين طريق آنانيرا که به او گناه ميورزند محبت مينمايد (لوقا۱۵ :۱۱– ۲۴) دوست گرامى ؛ دانستن اينکه خدا ما را محبت مينمايد و مايل است ما را ببخشد و حاضر است هنگاميکه بسويش برگرديم و توبه نماييم ما را بپذيرد؛ خبر بسيار خوش و دل انگيزى براى ما گناهکاران ميباشد .

در کتاب مقدس نامهاى بسيارى براى خدا ذکر شده که از آن جمله عبارتند : قادر مطلق؛ خداوند ؛ يهوه ؛ ابدى ؛ زنده ؛ متعال ؛ قدوس ؛ عادل ؛ پادشاه ؛ داور ؛ خالق ؛ نجات دهنده و شبان مردم. ولى آن ناميکه ما مسيحيان بيش از همه به آن علاقه داريم عبارتست از "پدر آسمانى " . هنگاميکه عيسى مسيح درباره خدا صحبت ميفرمود اغلب او را " پدر من " خطاب ميکرد و به شاگردانش فرمود هنگاميکه دعا ميکنند بگويند : " اى پدر ما که در آسمانى ؛ نام تو مقدس باد ... " (متى ۶ : ۹). آيا براى انسان افتخارى بزرگتر از اين وجود دارد که فرزند روحانى خدا بشود و بداند خداى متعال پدر پر محبت اوست ؟ اين افتخار بزرگ بوسيله خدا به همه کسانيکه به عيسى مسيح ايمان مياورند بخشيده ميشود .

ضمن مطالعه مطالب فوق شايد اين سوال براى شما پيش آمده باشد که مقصود مسيحيان از " تثليث اقدس " چيست . اگر اين سوا ل براى شما پيش آمده است لطفا صبر بفرماييد تا بعدا اين اعتقاد مهم را براى شما شرح بدهم.
 

۲ – انسان کيست ؟

دوست گرامى ؛ فوقا مختصرى در اطراف ايمان مسيحيان در مورد خدا به عرض رسيد. اکنون کوشش خواهم کرد براى شما بيان نمايم که مسيحيان در باره طبيعت انسان و سرشت آدمى چه نظرى دارند. زيرا داشتن عقيده صحيح در مورد انسان براى ما به همان اندازه مهم است که داشتن اطلاعات صحيح در باره خدا . البته اطلاعات و معلومات ما در مورد انسان مخصوصا از کتاب مقدس کسب ميگردد .

در آغاز کتاب مقدس نوشته شده است که هنگاميکه خدا آفرينش آسمانها و زمين و جميع گياهان و حيوانات را به پايان رسانيد آنگاه انسان را بصورت خود آفريد ؛ او انسان را زن و مرد آفريد ( پيدايش بابهاى اول و دوم ) . البته اين مطالب به اين معنى نيست که خدا داراى بدن ميباشد و بدن انسان را شبيه بدن خود آفريد ؛ بلکه مقصود اين است که انسان روحا شبيه خود خدا آفريده شد ؛ خدا به انسان عقل داد تا بتواند استدلال نمايد؛ به او قلبى داد تا بتواند با آن محبت نمايد ؛ وجدانى بخشيد تا خوب را از بد تشخيص دهد ؛ اراده بخشيد تا کارهاى نيکو انجام دهد ؛ زبان عطا فرمود تا بتواند سخن بگويد و به او روح داد تا بتواند بوسيله آن با خدا معاشرت و دوستى داشته باشد . بدين طريق خدا انسان را به صورت خود آفريد تا بتواند خدا را بشناسد و با او ارتباط پيدا کند . بنابر اين انسان اشرف مخلوقات خدا محسوب ميشود.

عده اى اشتباها تصور کرده اند که انسان در آن موقع خدا بود . ولى قدر مسلم اين است که انسان به خدا خيلى نزديک و کاملا پاک بود زيرا هنوز در او گناهى وجود نداشت انسان شبيه ماشين نبود
 

.بلکه خدا به او اراده داد تا اختيار انتخاب داشته باشد. در واقع خدا انسان را آزاد آفريد تا خودش آزادانه و با ميل خود آفريننده خويش را اطاعت و محبت و خدمت نمايد . ميل و آرزوى خدا اين بود که مردم در جهان بمنزله فرزندان روحانى او باشند و اورا چون پدر ويکديگر را چون برادرمحبت نمايند و با شادى اراده خدا را در اين جهان انجام دهند . امروزه در اين جهان پهناور ما نژادهاى مختلفى وجود دارند که از نظر قيافه و رنگ و پوست و زبان متفاوت هستند ولى همه آنان از يک خونند و بيک خانواده تعلق دارند و محبت خدا که جميع بنى نوع بشر را آفريد شامل حال همه ميباشد .

ولى با تاسف بايد گفت که اراده و ميل خدا براى انسان انجام نشد . انسان بجاى اينکه آزادى اراده خود را در راه اطاعت و خدمت خدا بکار برد برعکس بطوريکه در بابهاى دوم وسوم پيدايش ذکر شده از اين استعداد خود براى مخالفت با خدا استفاده کرد . خدا بوالدين اوليه ما آدم و حوا دستور داد که از ميوه درخت معرفت نيک و بد نخورند. اين درخت در وسط باغ عدن بود جايى که خدا انسان را در آنجا قرار داد خدا به آنها فرمود که اگر او را اطاعت ننمايند و از ميوه اين درخت بخورند حتما خواهند مرد .شيطان بصورت مار داخل باغ شد و حوا را راضى کرد که از ميوه آن درخت بخورد . سپس حوا آنرا به آدم داد و ادم هم از آن ميوه خورد . اين عمل والدين اوليه ما تنها يک اشتباه معمولى و يا خطايى از راه بى فکرى نبود بلکه عصيان عمدى بر ضد خالق بود . به عبارت ديگر آنها ميخواستند خدا شوند. انها مايل نبودند مطيع اراده خدا گردند بلکه ميخواستند اميال خود را انجام دهند . نتيجه چه شد ؟ خدا آنها را  به شدت سرزنش نمود و از باغ بيرون راند تا در جهان پر درد و رنج
 

زندگى کنند.

بدترين مسئله اين بود که آدم و حوا آن اتحاد و نزديکى با خدا را از دست دادند و در نتيجه کاملا عوض شدند . قبلا مقدس و عفيف بودند ولى اکنون کثيف و گناهکار شدند. قبل از آنکه نافرمانى کنند قادر بودند آنچه خدا از آنها انتظار داشت بخوبى انجام دهند ؛ ولى حالا هرچند حقيقت را ميدانستند؛ اما قدرت لازم براى پيروى از آنرا نداشتند . تدريجا از آنچه خوب بود متنفر گرديدند و به آنچه شرارت آميز بود علاقمند شدند . اين طغيان بر ضد خدا ؛ در کتاب مقدس گناه ناميده ميشود و نتيجه آن مرگ است .

اين شرح اولين گناه انسان براى ما بينهايت مهم است زيرا بوسيله آن ميتوانيم به وضع و حالت انسان کنونى پى ببريم . مردم جهان مانند ادم و حوا در ابتدا آفرينش عفيف و مقدس نيستند . براى درک اين حقيقت نياز نداريم ديگران را نگاه کنيم بلکه فقط کافى است به قلوب خود بنگريم. آيا اغلب آنچه را که ميدانيم نادرست است انجام نميدهيم ؟ اظهار ميداريم که دروغگويى صحيح نيست ولى گاهى خودمان کلمات نادرست ميگوييم . بخوبى ميدانيم محبت از نفرت برتر است ؛ ولى چه بسا از ديگران نفرت داريم ! چرا اين کارها را ميکنيم ؟ زيرا از والدين اوليه خود ماهيت و ذات گناه الود آنرا به ارث برده ايم و مانند آنها نه مايل هسستيم و نه قدرت داريم که ميل و اراده خدا را بطور کامل انجام دهيم .

هنگاميکه طفلى در جهان متولد ميشود به ظاهر پاک و بيگناه است ولى بزودى شرارت در او ظاهر ميشود همانطوريکه حضرت داود درباره خود فرمود : " اينکه در معصيت سرشته شده ام و مادرم در گناه به من آبستن گرديد " ( مزمور۵۱ : ۵ ) . همه مجبوريم تصديق
 

کنيم که تمامى بنينوع بشر گناهکارند و بايد با کلام خدا موافقت کنيم که ميفرمايد  : " دل از همه چيز فريبنده تر است و بسيار مريض است کيست که آنرا بداند " ( ارميا ۱۷ : ۹ ) . براى همين بود که عيسى مسيح فرمود : " آنچه از آدم بيرون آيد آن است که انسانرا نا پاک ميسازد . زيرا که از درون دل انسان صادر ميشود خيالات بد و زنا و فسق و قتل و دزدى و طمع و خباثت و مکر و شهوت پرستى و چشم بدو کفر و غرور و جهالت .تمامى اين چيز هاى بد از درون صادر ميشود و ادم را ناپاک ميگرداند " ( مرقس ۷ : ۲۱ – ۲۳ ) . خدا که قلوب تمامى بنى نوع بشر را بخوبى ميداند فرموده است " کسى عادل نيست ؛يکى  هم نى " ( روميان ۳ : ۱۰ ) . معهذا فقط يک شخص مستثنى است که از انسان بزرگتر و بالا تر است و من بعدا در باره او توضيحاتى خواهم داد .

پس حالت و وضع انسان بسيار تاسف آور است ! چون در نتيجه نافرمانى رابطه خود را با خدا قطع کرده است مانند گوسفند گمشده اى است که در بيابانلم يزرع و خشک نزديک به مرگ ميباشد( اشعيا ۵۳ : ۶ ) . چون ديگر فرزند روحانى خدا نيست دشمن خدا و اسير شيطان شده است ( روميان ۶: ۱۷ ) . چون ديگر نميتواند در راهاى مقدس خدا قدم بزند در واقع در گناه مرده است . ( افسسيان ۲ : ۱ ) همانطوريکه خدا به آدم فرموده بود نتيجه گناه مرگ است – مرگ جسمى و روحى .

۳ – گناه چيست ؟

دوست عزيزم ؛ اکنون بايد کوشش نمايم تا کاملا روشن سازم
 

گناه چيست . گناه فقط انجام کارهاى نادرست از قبيل دزدى و زنا کارى و مستى و يا قتل نيست . گناه اصولا جدايى و دورى از خدا و شامل تمام چيزهايى است که بر خلاف اراده مقدس خدا باشد . گناه فقط شامل کارهاى شريرانه نيست بلکه غرور ؛ حسادت ؛ نفرت و افکار شهوانى نيز گناه محسوب ميشود . عيسى مسيح فرمود که دو حکم اعظم خدا اين است که خداى خود را با تمامى قلب خود محبت نماييم و همسايه خود را چون خويشتن محبت کنيم .( مرقس ۱۲ : ۲۹ – ۳۳ ) . اين دو حکم احکام اصلى خدا ميباشند و به همين دليل قصور در محبت کامل خدا از طرف ما و همچنين قصور در محبت کامل نسبت به ديگران بزرگترين گناه بشمار ميرود . آيا کسى يافت ميشود که اين احکام را بطور کامل اجرا کرده باشد ؟ خير ؛ تمام مردم اين احکام را شکسته اند غير از عيسى مسيح که کاملا بيگناه بود . او زندگى کاملى داشت اين همان زندگى کاملى است که خدا انتظار دارد ما هم داشته باشيم . دستور او اين است " پس شما کامل باشيد چنانکه پدر شما که در آسمان است کامل است " ( متى ۵ : ۴۸ ) .

ولى ما انسانهاى گناهکار که قلبهاى ما پر از شرارت است چگونه ميتوانيم آنطور که خدا دستور داده است خوب و بيگناه باشيم ؟ شخصى که سرطان داشته باشد احتياجى به شنيدن نصيحت در مورد قوانين بهداشتى ندارد . آنچه احتياج دارد عبارت است از دکتر ماهر و حاذقى که قادر باشد او را شفا بخشد . همچنين شخصى که گرفتار مرض گناه است احتياجش با شريعت و قوانين و دستورات نيکوى اخلاقى و امر و نهى براورده نميشود بلکه به يک پزشک روحانى احتياج دارد که قادر باشد او را دگرگون ساخته و در او فکر و قلب و اراده جديدى بيافريند و نيرويى به او ببخشد که بتواند آنچه را خدا
 

از او ميخواهد انجام دهد . بديهى است که جميع مردم احتياج به کسى دارند که قادر باشد آنان را از گناه نجات بخشد و فرزندان خدا سازد . بعدا توضيح خواهم داد که خدا بر اثر رحمت عظيم خويش چگونه چنين نجات دهنده اى براى جهان مهيا کرده است.

۴- آيا به انبيا و فرشتگان ايمان داريد؟

          دوست گرامى ؛ اکنون مايلم به سوال ديگر شما در مورد عقيده مسيحيان راجع به انبيا پاسخ گويم. آرى مسيحيان عقيده دارند که خدا انبيا را فرستاد تا بوسيله آنان کلام خود را به مردم برساند. بعلت گناه ؛ اکثريت مردم نخواستند صداى خدا را بشنوند و يا اينکه بسبب کرى گوش روحانى قادر به شنوايى نبودند؛ ليکن مردان و زنانى وجود داشتند که توبه کرده و مورد بخشش خدا قرار گرفتند. خدا با آنان سخن گفت و آنان را موظف ساخت تا پيغام او را به ديگران برسانند . از اين جهت آنها پيغمبران خدا شدند .

          اطلاعات ما در مورد انبيا از کتاب مقدس سرچشمه ميگيرد که شامل شرح زندگى و بيانات و نوشته جات عده اى از انبيا است که براى رسانيدن پيام الهى به مردم انتخاب شدند. اسامى برخى از انبيا که در کتاب مقدس آورده شده عبارتند از : ابراهيم ؛ موسى ؛ هارون ؛ (برادر موسى ) ؛ مريم (خواهر موسى ) ؛ ناتان ؛ سموئيل ؛ داود ؛ ايليا ؛ اليشع ؛ اشعيا ؛ ارميا ؛ يونس ؛ يوئيل ؛ دانيال و يحيى تعميد دهنده که آخرين پيغمبر قبل از آمدن عيسى مسيح بود . ابراهيم که خليل الله يا دوست خدا و پدر ايمان داران ناميده شده است توسط خدا انتخاب گرديد تا پدر بسيارى از اقوام باشد . در سن کهولت پسرى به او بخشيد که
 

از زن او ساره به دنيا آمد و نامش اسحق بود . ابراهيم براى اطاعت از دستور خدا حاضر شد که فرزند خود اسحق را قربانى نمايد ولى خدا قوچى را براى قربانى بجاى اسحق مهيا فرمود (پيدايش ۲۲ : ۱ – ۱۹) . سپس خدا به ابراهيم وعده فرمود که از نسل اسحق نجات و برکت به جهان ارزانى خواهد شد و اين وعده در عيسى مسيح انجام پذيرفت . بعد از عيسى ؛ انبيا (يا رسولان ) ديگرى مانند پطرس و پولس ظهور کردند که کلام خدا را براى مردم بيان نمودند و آنان را تعليم دادند که به عيسى مسيح ايمان بياورند. ما معتقديم که اينان آخرين انبيا خدا بودند ولى از يک نظر هر کسى پيغام واقعى خدا را به مردم برساند ممکن است نبى خوانده شود .

          نظر به اينکه عقيده مسيحيان در مورد انبيا از بعضى جهات عقايد پيروان ساير مذاهب تفاوتهايى  دارد ؛ مايلم به چند حقيقت مهم اشاره نمايم :

1-       تعداد انبيا معلوم نيست و ما اسامى بسيارى از انان را نميدانيم .

2-       همه انبيا تا آنجايى که ميدانيم از نسل ابراهيم خليل الله و پسرش اسحق بودند.

3-       انبيا از طرف خدا طى دوره اى که در حدود دو هزار سال طول کشيد فرستاده شدند .

4-   انبيا عموما براى اسراييل فرستاده شدند. يعنى قومى که خدا انتخاب فرمود که قوم برگزيده او باشند و بوسيله آنها حقايق الهى به جميع مردم جهان شناسانيده شود .

5-       انبيا بيگناه نبودند؛ بلکه مردمان با ايمانى که گناهان آنان آمرزيده شده بود .
 

6-   انبيا از ميان طبقات مستقل اجتماع ظهور کردند؛ برخى دولتمند ؛ برخى فقير ؛ برخى تحصيل کرده و برخى با معلومات کم ؛ برخى پير و برخى هم جوان بودند.

7-   بعضى از انبيا نظير ايليا و يحيى تعميد دهنده کتابى ننوشتند ولى برخى نظير موسى ؛ داود ؛ اشعيا ؛ يوحنا و پولس پيغام خدا را برشته تحرير دراوردند تا نسلهاى بعدى هم بتوانند بخوانند .

8-   کلام خدا بطرق مختلف به انبيا نازل ميشد . برخى صداى خدا را ميشنيدند؛ بعضى پيغام او را بوسيله فرشتگان دريافت مينمودند ؛ بعضى رويا ها و بعضى خوابها ميديدند و بدون ترديد عده اى هم پيغام خدا را با فکر و قلب خود درک ميکردند . معهذا همه اطمينان داشتند که خدا با آنان صحبت کرده است و ميتوانستند با اعتماد تمام به مردم بگويند " خداوند چنين ميفرمايد. ".

9-   به بعضى از انبيا ازقبيل موسى و اليشع و پطرس قوت انجام معجزات داده شد تا حقيقت پيغام خويش را بدان وسيله ثابت نمايند. ولى برخى نظير يحيى تعميد دهنده معجزه اى انجام ندادند .

انبيا که قبل از عيسٍى مسيح ظهور کردند براى مردم شرح دادند ؛ خدا کيست و ازآنان چه ميخواهد و انان را هشدار دادند که خدا کسانى را که مطيع او نيستند تنبيه مينمايد. همچنين به انان مژده دادند اگر گناهان خود را ترک گويند و بسوى خدا برگردند ؛ خدا آنها را خواهد بخشيد و برکت خواهد داد .توسط موسى ؛ که تنها پيامبر آورنده شريعت و قوانين بود ؛ خدا قوانين زيادى به قوم اسرائيل داد . انبيايى که بعد از موسى آمدند مردم را تشويق نمودند که قوانين خدا را که بوسيله موسى عطا
 

شده بود اطاعت نمايند.ولى چون انسان گناهکار بود امکان نداشت بتواند قوانين مقدس الهى را بطور کامل اطاعت کند از اين جهت شريعت قادر نبود ايشان را نجات بخشد ولى مانند آيينه اى گناهکار بودن مردم را به آنها نشان ميداد و آنها را متوجه ميساخت که چقدربه نجات دهنده احتياج دارند.

يکى از برجسته ترين کارهاى انبيا اين بود که به مردم گفتند که خدا نجات دهنده اى را که مردم جهان به او نيازمند هستند براى آنان خواهد فرستاد. هنگامى که بخواهم در مورد عيسى مسيح براى شما بنويسم برخى از وعده هاى عالى را که در کتابهاى انبيا قديم يافت ميشود ذکر خواهم نمود.

در کتاب مقدس اشارات فراوانى به مخلوقاتى غير از انسان وجود دارد که توسط خدا آفريده شده و معمولاًَ فرشتگان ناميده ميشوند و آنان پيام آوران خدا هستند که اغلب فرستاده ميشدند تا اراده خدا را براى انبيا و ساير ايمانداران مکشوف سازند. فرشتگان بصورت انسان به ابراهيم و موسى و ديگران ظاهر شدند. فقط نام دو فرشته خدا يعنى ميکائيل و جبرائيل در کتاب مقدس آورده شده است . جبراذيل بود که به مريم اطلاع داد که داراى پسرى به نام عيسى خواهد شد.

علاوه بر فرشتگان مقدس که مطيع خدا هستند طبق اطلاعاتى که از کتاب مقدس بدست ميايد؛ ارواح ديگرى وجود دارند که نا مطيع و دشمن خدا هستند و رئيس آنان را شيطان و ابليس مينامند. بسيارى از مسيحيان فکر ميکنند که شيطان بوسيله خدا پاک آفريده شد ولى بسبب غرور نسبت به خدا نافرمانى کرد و در نتيجه او و ارواحى که او را پيروى ميکردند مقام عالى و مقدس آسمانى
 

خويش را از دست دادند و اکنون با تمام توانايى خود سعى ميکنند کار خدا را بر روى زمين معدوم و خراب نمايند. شيطان بود که حوا را در باغ عدن فريب داد و از آن زمان تا کنون کوشش ميکند مردم را از خدا دور سازد. او حتى سعى کرد عيسى مسيح را راضى سازد که از اطاعت خدا سرپيچى نمايد ولى موفق نگرديد ( متى ۴ : ۱ – ۱۱ ) . شيطان داراى قدرت عظيمى است ولى هرگز نميتواند با خدا برابرى نمايد بلکه تحت کنترل خداست . مسيحيان نبايد از او و يا ارواح شريرش که به جسم و جان بسيارى از مردم آسيب ميرساند ترسى داشته باشند. با قدرتى که مسيح به ما ميبخشد داراى چنان نيرويى ميگرديم که ميتوانيم در برابر او مقاومت کرده و او را از خود برانيم . آخرالامر خدا شيطان را از اين جهان به آتش جاودانى خواهد انداخت ( مکاشفه ۲۰ : ۱۰ ) .

۵ – کتابهاى مقدس مسيحيان کدام است ؟

دوست گرامى ؛ اکنون به سوال شما در مورد کتابهاى مقدس مسيحيان پاسخ خواهم داد . بطوريکه ميدانيد از زمان قديم يهوديان و مسيحيان " اهل کتاب " ناميده ميشدند و در واقع اين عنوان بسيار شايسته و بجا ميباشد. زيرا که يهوديان و مسيحيان علاقه عميق خود را به حفظ و حراست کتاب مقدس خود ثابت کرده اند .

کتابهايى که مسيحيان آنها را "مقدس " ميدانند کدامند ؟ کتاب مقدس مسيحيان شامل ۶۶ کتاب ميباشد که در يک جلد جمع آورى گرديده و مجموعا کتاب مقدس خوانده ميشود . کتاب مقدس داراى دو قسمت به نام عهد عتيق و عهد جديد ميباشد . اکنون در باره
 

اين دو قسمت بطور جداگانه بحث خواهيم نمود .

۱ – عهد عتيق

اين قسمت شامل ۳۹ کتاب جداگانه است که تمام آنها به عنوان کتاب مقدس مورد قبول يهوديان و مسيحيان ميباشد . اين کتاب به زبان عبرى توسط نويسندگان مختلف در دوره بيش از هزار سال به رشته تحرير در آمده اند . پنج کتاب اول به نام تورات و يا کتابهاى پنجگانه معروف هستند . مطالب اين پنج کتاب توسط موسى و عده ديگرى که بوسيله خدا هدايت ميشدند از مدارک قديمى جمع اورى و نوشته شد . اولين کتاب پيدايش نام دارد با شرح آفرينش جهان توسط خدا شروع ميشود و در باره آدم و حوا و نوح وطوفان سخن ميگويد . همچنين براى ما نقل ميکند که ابراهيم چگونه به فرمان خدا وطن خود را که در عراق بود در حدود دو هزار سال قبل از ميلاد ترک کرد و به فلسطين يعنى سرزمينى که خدا وعده داده بود به او بدهد رفت . اين کتاب زندگى اسحق و يعقوب و يوسف را که بوسيله برادرانش به غلامى در مصر فروخته شد و بعدا وزير فرعون گرديد شرح ميدهد. چهار کتاب ديگر تورات بيان ميکند که خدا چگونه به موسى قدرت عطا فرمود تا قوم اسرائيل که از نسل دوازده فرزند يعقوب ( اسرائيل ) بودند رهبرى نمايد . و چگونه تقريبا در سنه ۱۳۰۰ قبل از ميلاد آنان را از مصر بيرون آورده و به سرزمين فلسطين هدايت نمود . اين کتابها همجنين شامل تمام قوانينى است که خدا در کوه سينا توسط موسى به قوم خود اسرائيل عطا فرمود .

بعد از تورات چند کتاب تاريخى وجود دارند که شرح ميدهند
 

چگونه قوم اسرائيل تحت رهبرى يوشع ابن نون فلسطين را فتح ميکند و چگونه خدا سموئيل نبى را ميفرستد تا در حدود سال ۱۰۰۰ قبل از ميلاد داود را به پادشاهى اسرائيل تدهين نمايد . اين کتابها به ما ميگويند که داود که هم پادشاه بود و هم نبى چگونه تمام دشمنان خود را شکست داد و چگونه پسرش سليمان معبدى براى عبادت خدا در اورشليم بنا کرد . بعد از سليمان ؛ کشور به دو قسمت تقسيم شد و فرزندان او بر قبيله يهودا در اورشليم حکمرانى کردند تا بالاخره اورشليم در سال ۵۸۶ قبل از ميلاد بوسيله سپاهيان پادشاه بابل فتح شد . بسيارى از يهوديان اسير گشته به عراق و ايران برده شدند و بعد از پنجاه سال کورش شاهنشاه ايران بابل را تسخير نمود . يهوديان اسير را تشويق و هدايت نمود تا به اورشليم برگردند و معبد خدا را که ويران شده بود مجددا بنا نمايند. آنان اين کار را انجام دادند ولى بعد از ۵۸۶ قبل از ميلاد ديگر پادشاهى از نسل داود بر يهود حکمرانى نکرد زيرا فلسطين تحت تسلط بيگانگان بود . بعد از کتابهاى تاريخى عهد عتيق کتابهاى اشعار قرار دارند که از آنجمله اند: کتابهاى ايوب ؛ مزامير داود ؛ امثال سليمان و غيره . سپس به شانزده کتاب به قلم انبيا مختلف ميرسيم که از آنجمله اند : اشعيا ؛ ارميا؛ حزقيال ؛ دانيال ؛ ميکا ؛ زکريا و ملاکى . غالب اين انبيا بين سالهاى ۸۰۰ تا ۴۰۰ قبل از ميلاد در يهوديه زندگى ميکردند. چنين به نظر ميرسد که بعد از ملاکى نبى ( تقريبا ۴۳۰ قبل از ميلاد ) تا زمان ظهور يحيى تعميد دهنده در حدود ۲۶ ميلادى خدا پيامبر ديگرى نفرستاده است .

۲ – عهد جديد

تعداد کتابهايى که عهد جديد را تشکيل ميدهند ۲۷ کتاب
 

است. اين کتابها به زبان يونانى بوسيله تقريبا ده نويسنده مختلف در مدت پنجاه سال بعد از مرگ و قيام عيسى مسيح به رشته تحرير در آمد. اصطلاح عهد عتيق اشاره اى است به پيمانى که خدا توط موسى با قوم خود اسرائيل منعقد کرد ( خروج ۲۴ : ۱ – ۸ ). " عهد جديد " اشاره ايست به پيمان خدا به قوم جديد خود يعنى کسانيکه به مسيح ايمان مياورند (ارميا ۳۱: ۳۱ . لوقا ۲۲ : ۲۰).

چهار کتاب اول عهد جديد "انجيل " ناميده ميشوند که به زبان يونانى بمعنى مژده يا خبر خوش ميباشد. اين کتابها بوسيله چهار نويسنده مختلف نوشته شده اند و هرکدام خود کتاب جداگانه اى در مورد زندگى و تعليمات عيسى مسيح ميباشد . اين اناجيل با يکديگر تناقضى ندارند بلکه مکمل يکديگر هستند و مانند چهار عکس ميباشند که از يک شخص در چهار جهت مختلف گرفته شده باشند . غالبا عهد جديد را نيز انجيل مينامند.

پنجمين کتاب عهد جديد اعمال رسولان ميباشد . اين کتاب طرز انتشار و توسعه ايمان مسيحى را از اورشليم تا به روم در مدت سى سال بعد از مرگ عيسى مسيح بيان مينمايد. اين کتاب مخصوصا کارهاى دو نفر از رسولان مسيح يعنى پطرس و پولس را شرح ميدهد.

سپس به بيست و يک نامه ميرسيم که غالبا توسط پولس رسول و پطرس رسول و يوحناى رسول نوشته شده اند. اين نامه ها به گروههاى مسيحى بعضى از شهرهاى امپراطورى روم يا به افراد نوشته شده اند. در اين نامه ها توضيح داده شده است که مسيحيان چه ايمانى بايد داشته باشند و چگونه بايد زندگى کنند . آخرين کتاب که مکاشفه نام دارد روياهايى را که يوحناى رسول ديد بيان ميکند. اين کتاب نشان ميدهد که چه تنبيه هايى در انتظار
 

بى ايمانان است و همچنين پيروزى نهايى عيسى مسيح و جلال ملکوت ابدى خدا را تشريح مينمايد.

اگرچه هم يهوديان و هم مسيحيان کتابهاى عهد عتيق را ميپذيرند ولى يهوديان عهد جديد را از طرف خدا نميدانند.

شايد اکنون مايل باشيد بدانيد که مقصود مسيحيان از کتاب مقدس يا کتابى که از طرف خدا ميدانند چيست . قبل از هر چيز بايد دانست که ما مسيحيان عقيده نداريم که خدا مطالب اين کتابها را به نويسندگان مختلف آن ديکته کرد همانطور يکه رئيس اداره اى نامه اى را به منشى خود ديکته ميکند . زيرا وقتى اين کتابهاى مختلف را ميخوانيم متوجه ميشويم که از نظر سبک و روش نويسندگى تفاوت زيادى دارند. داود مانند سليمان ننوشت و همچنين سبک پولس با يوحنا تفاوت داشته است. در اين صورت ممکن است اين سوال پيش آيدکه آيا اين کتابها هم که توسط افراد نوشته اند مانند ساير کتابهايى که مردم نوشته اند علاوه بر حقايق شامل اشتباهاتى هم هست ؟

بهيچوجه اينطور نيست. زيرا هرچند اين کتابها توسط افراد انسانى تاليف شده اند؛ مسيحيان آنها را کلام خدا ميدانندو معتقدند خدا بوسيله روح خود طورى اين نويسندگان را هدايت کردکه نوشته جات آنها کاملا صحيح است . ما ايمان داريم که خدا حقايق الهى و اراده مقدس خود را به انبيا شناسانيد تا آنان بتوانند پيغام او را بگوش مردم برسانند. به همينطريق خدا حقيقت خويش را به مردمى که خود انتخاب نمود تا اين کتب را بنويسند شناسانيد. هريک از نويسندگان با قلم خويش و خصوصيات انسانى خود تحت
 

تسلط و راهنمايى روح خدا کلام او را براى ما نوشت. در انجيل مقدس يا عهد جديد چنين ميخوانيم : " زيرا نبوت به اراده انسان هرگز آورده نشد بلکه مردمان بروح القدس مجذوب شده از جانب خدا سخن گفتند" (دوم پطرس ۱ : ۲۱ ). آنها پيام خدا را بيان کردند و همچنين آنرا نوشتند. کتاب مقدس کلام نوشته شده خداست.

بنابر اين ما مسيحيان عقيده داريم که کتاب مقدس با ديگر کتابهاى جهان تفاوت کلى دارد. ما ايمانداريم که آنچه بايد درباره خدا بدانيم در اين کتاب يافت ميشود و بوسيله اين کتاب وظيفه خود را نسبت به خدا و همنوعان بخوبى ميفهميم زيرا اين کتاب در مورد نجات دهنده يعنى عيسى مسيح سخن ميگويد که تنها کسى است که ميتواند انسان گناهکار را عوض کند و دنيا را بصورتى در آورد که خدا ميخواهد.

اکنون چند نکته را تشريح مينمايم :

۱ – اولين نکته اين است هرچند در تمام جهان فرقه هاى مختلف وجود دارد ولى همه آنان متفقا به درستى و حقانيت اين ۶۶ کتاب ايمان دارند و اين کتابها را راهنماى منحصر به فرد در مورد اعتقادات و روش زندگى ميدانند.

۲ – مسيحيان هرگز معتقد نيستند که کتابهاى بعدى کتابهاى قبلى را منسوخ کرده و يا جاى آنها را گرفته اند؛ مثلا ما عقيده نداريم که انجيل جاى تورات را گرفته است . عيسى فرمود : " گمان مبريد که امده ام تا تورات يا صحف انبيا را باطل سازم . نيامده ام تا باطل نمايم بلکه تا تمام کنم " (متى ۵ : ۱۷ ). همانطور که در مدرسه کتابهايى که در کلاس دهم تدريس ميگردد هرگز کتابهاى کلاس پائين تر را نقض و نسخ نميکنند بلکه انها را تکميل مينمايند ؛ به همينطريق کتب بعدى که توسط خدا عطا شده اند کتب
 

قبلى را باطل نميکنند؛ بلکه در مورد شناسايى حقايق الهى فهم کاملترى به انسان ميبخشند. بنا بر اين ما مسيحيان تمام اين کتابها را مطالعه ميکنيم تا تمام دروسى را که خدا ميخواهد بما تعليم دهد بخوبى بياموزيم. اگر شخصى کتابى بنويسد با فرمايشات خدا در کتاب مقدس مطابقت نداشته باشد ؛ براى ما واضح است که چنين کتابى از طرف خدا نيست زيرا خدا هرگز بر خلاف کلام خود چيزى نميگويد.

۳ – اگر به شما گفته باشند که مسيحيان کتاب مقدس خود را عوض يا تحريف کرده اند و کتبى که اکنون در دست مسيحيان است معتبر نيست ؛ بايد به شما اطمينان بدهم که اين اتهام به هيچ وجه پايه و اساسى ندارد . مسيحيان کتاب مقدس خود را دوست ميدارند و هرگز به افراد شرير اجازه نميدهند که آنرا از بين ببرند و يا تغييراتى در آن بدهند. به علاوه امروز نسخه هاى خطى کتاب مقدس بزبان يونانى وجود دارد که بيش از ۱۶۰۰ سال از عمر آن ميگذرد و ترجمه هاى فعلى کتاب مقدس از روى همين نسخه هاى قديم انجام ميشود . خداوند کلام خود را به جميع بنى نوع بشر عطا فرموده است . مسيحيان سعى بليغ کرده اند که تمام کتاب مقدس يا قسمتى از آنرا به تمام زبانهاى جهان ترجمه نمايند تا هرکسى بتواند بزبان مادرى خود بخواند. کتاب مقدس يا قسمتهايى از آن به بيش از ۱۶۰۰ زبان مختلف جهان ترجمه و منتشر گرديده است . در تمام زبانها پيغام خدا يکى است . آيا ميدانستيد که کتاب مقدس سالانه بيش از هر کتاب ديگرى در جهان منتشر و توزيع ميگردد؟ مطمئنا اگر مردم معتقد بودند اين کتاب کاذب و نادرستى است ؛ هرگز اينقدر خواهان نميداشت.
 

از اين گذشته غير ممکن بنظر ميرسد که خدا کلام خود را براى راهنمايى به بشر ببخشد و بعد اجازه دهد عوض شود تا آدميان گمراه شوند. خير ؛ خدا  خودش کلام مقدس را هزاران سال از هرگونه دخل و تصرف و تغييرى حفظ کرده و خواهد کرد. از اينرو اين کتاب کاملا قابل اعتماد ميباشد.

۴ – يکى از نکات عجيب و جالب در مورد ۶۶ کتاب کتاب مقدس اين است که گرچه اين کتابها بوسيله نويسندگان متعدد و در زمانهاى مختلف در دوره اى بالغ بر ۱۵۰۰ سال به رشته تحرير در آمد پيام همه آنها يکى است . اين کتاب ميگويد خدا کيست و از بشر چه ميخواهد و براى نجات بشر گناهکار چه کرده است. اين موضوع نشان ميدهد که مولف واقعى اين کتابها خداست نه اشخاصى که آنها را نوشته اند.

۵ – نکته قابل توجه ديگر در مورد کتاب مقدس اين است که فهميدن آن آسان ميباشد. گرچه اين کتاب در مدتها قبل به زبانهاى قديمى نوشته شده است ملى ميتواند به هر زبان امروزى جهان ترجمه شود و هر شخص نوسوادى قادر است پيام انرا بفهمد. من بارها در مورد مردان و زنان دورافتاده ترين نقاط جهان شنيده ام که بدون هيچ معلمى فقط با مطالعه قسمتى از کتاب مقدس خدا را شناخته و از گناهان خويش نجات يافته اند. البته استادان برجسته اى جهت کمک به شناسانيدن کلام خدا و ترقى و تکامل روحانى ؛ کتابهايى نوشته اند و شوراهاى کليساهاى مسيحى اعتقاد نامه هايى تنظيم نموده اند که راه راست و حقيقت را به ايمانداران نشان ميدهد . ولى معمولا اگر شخصى کتاب مقدس را دقيقا مطالعه کند ملاحظه خواهد نمود که اين کتاب خودش مطالب خود را توضيح ميدهد
 

و روشن ميسازد . کتاب مقدس آنچه را که براى شناسايى خدا لازم داريم به ما مياموزد و اطلاعات کافى در باره نجات و وظيفه ما نسبت به خدا و مردم در اختيار ما ميگذارد. بنابر اين هر فرد مسيحى داراى اين مزيت و وظيفه است که کتاب مقدس را مطالعه کند و با کمک ديگر مسيحيان و با راهنمايى روح القدس آنرا براى خود تفسير نمايد . بسيارى از مسيحيان عادت دارند که هر روز قسمتى از کتاب مقدس را مطالعه نموده و در اطراف تعاليم آن به بررسى و تفکر و تعمق بپردازند.

شايد تعجب کرده باشيد که چرا ذکر نکردم که انجيل بوسيله عيسى مسيح نوشته و يا اينکه بوسيله خدا به عيسى مسيح داده شده است . در واقع تا جايى که ميدانيم عيسى هيچگونه کتابى ننوشت و هيچ کتابى در دستش نداشت که توسط خدا به او داده شده باشد.بطوريکه بعدا توضيح خواهم داد او خود کلام زنده خدا بود و خدا بوسيله شخصيت و اعمال و فرمايشات او با مردم سخن ميگفت. او تجلى و مظهر کامل خدا بود از اينرو خدا متى ؛ يوحنا ؛ پولس و ساير شاگردان را هدايت نمود تا اين کتب را که تصويرى از عيسى مسيح است براى ما بنويسند. اين کتابها ما را يارى ميکنند تا چهره عيسى را مشاهده کنيم و پيغام خدا را که توسط او به ما ميرسد بخوبى بشنويم.

دوست عزيزم ؛ بنابر اين از آنچه نوشته ام بخوبى ملاحظه ميفرماييد که کتاب مقدس اهميت فراوانى دارد و بر هر کس فرض و لازم است که آنرا دقيقا مطالعه نمايد ويا به مطالب آن گوش فرا دهد زيرا تنها از آن ميتوان حقيقت مسيحيت و راه نجات را درک کرد . اميدوارم بزودى يک جلد کتاب مقدس تهيه نماييد و اول
 

عهد جديد را مطالعه فرمائيد؛ پس از آن به عهد عتيق رجوع کنيد چونکه بعد از مطالعه عهد جديد بهتر به مفهوم عهد عتيق پى خواهيد برد . اميدوارم خدا توسط هر صفحه از کلام مقدس خود با شما سخن گويد.

۶ – عيسى مسيح چگونه متولد شد و چه کرد ؟

          دوست گرامى ؛ اکنون به مهمترين قسمت شرح ايمان مسيحى ميرسيم و آن عبارتست از اينکه مسيح کيست و رابطه او با خدا و انسان چيست . ولى اول خلاصه اى از شرح زندگى او را بر روى زمين که در اناجيل چهارگانه يافت ميشود ذکر خواهم نمود.

يک روز جبرائيل فرشته به دختر باکره اى که مريم نام داشت اطلاع داد که داراى پسرى خواهد شد که بايد نام او را عيسى بگذارد. او پسر حضرت اعلى ناميده خواهد شد و سلطنت او جاودانى خواهد بود ( لوقا ۱ : ۲۶ –۳۸ ) . اين واقعه عبارت بود از انجام پيشگويى اشعيا نبى که بيش از هفتصد سال قبل از آن فرموده بود : " باکره حامله شده پسرى خواهد زاييد ... " ( اشعيا ۷ : ۱۴ ) بعدا عيسى در شهر کوچکى نزديک اورشليم به نام بيت الحم ؛ جايى که داود هزار سال قبل به دنيا آمده بود ؛ متولد گرديد . تولد عيسى در بيت لحم بوسيله ميکا نبى که نظير اشعيا بيش از هفتصد سال قبل از ميلاد مسيح زندگى ميکرد پيشگويى شده بود " و تو اى بيت لحم افراته ؛ اگر چه در هزاره هاى يهودا کوچک هستى ؛ از تو براى من کسى بيرون خواهد امد که بر قوم من اسرائيل حکمرانى خواهد نمود و طلوعهاى او از قديم و از ايام ازل بوده است " ( ميکا ۵ : ۲ ) .
 

هنگام تولد او فرشته اى اين واقعه را به چوپانان نزديک بيت لحم اعلام کرد و چنين گفت : " ... اينک بشارت خوشى عظيم به شما ميدهم که براى جميع قوم خواهد بود که امروز براى شما در شهر داود نجات دهنده اى که مسيح خداوند باشد متولد شد "(لوقا ۲ : ۱۰ و ۱۱ ) . مريم زن يوسف نجار شد و يوسف سرپرستى عيسى را در کودکى بعهده گرفت . عيسى هم در زمان جوانى در شهر ناصره که در آنجا بزرگ شده بود به شغل نجارى اشتغال داشت . تا سى سالگى هيچگونه تعليمى نداد و هيچ معجزه اى ننمود و مردم نمى دانستند که او همان مسيح موعود است که در انتظارِ هستند .

هنگاميکه عيسى تقريبا سى ساله شد زمان آن رسيد که خدمتى را که براى انجام آن به اين جهان آمده بود شروع نمايد . بنابر اين ناصره را ترک کرد و نزد يحيى تعميد دهنده رفت . در آن موقع يحيى پيغام خدا را به عده زيادى که در اطرافش جمع بودند ميرساند و آنها را به توبه دعوت مينمود و آنانيرا که توبه ميکردند در رود اردن ؛ به نشانه پاکى از گناه ؛ تعميد ميداد . اگر چه عيسى در تمام زندگيش هرگز خطايى مرتکب نشده بود از يحيى تعميد دهنده خواست که او را تعميد دهد و يحيى نيز او را اطاعت نمود . وقتى عيسى بعد از تعميد از آب بيرون آمد روح خدا بصورت کبوترى از آسمان نازل شد و بر او فرود امد و صداى خدا را عيسى و يحيى شنيدند که ميگفت : " اين است پسر حبيب من که از او خشنودم " ( متى ۳: ۱۷ ) . (بعدا براى شما معنى عنوان " پسر " را توضيح خواهم داد ) . سپس عيسى به بيابان رفت و در آنجا مدت چهل روز روزه گرفت و دعا نمود . در اين مدت شيطان سعى کرد او را وسوسه نمايد که از خدا سرپيچى نمايد ولى موفق نشد ( متى ۴ : ۱ – ۱۱) .
 

عيسى بعد از پيروزى بر شيطان نزد يحيى برگشت . وقتى يحيى عيسى را ديد به شاگردان خود گفت : " اينک بره خدا که گناه جهان را بر ميدارد ... بر هر کس بينى که روح نازل شده بر او قرار گرفت همان است او که به روح القدس تعميد ميدهد و من ديده شهادت ميدهم که اين است پسر خدا " ( يوحنا ۱ : ۲۹- ۳۴). مقصود يحيى از اينکه عيسى را بره خدا ميداند اين بود که عيسى براى گناهان بشر قربانى خواهد شد. سپس عيسى شروع به انتخاب شاگردان کرد و از بين آنها دوازده نفر را به اسم رسول تعيين نمود . اين اشخاص مردمانى بزرگ و تحصيل کرده نبودند زيرا پطرس و يوحنا و بعضى ديگر ماهيگير بودند و متى باجگير بود . ولى آنها متوجه شدند که عيسى همان مسيح موعود ميباشد و به همين جهت شغلهاى مختلف خود را ترک کردند و بدون اينکه در انتظار پول و يا در آمد مادى باشند ؛استاد خود را در حدود سه سال پيروى نمودند و همه جا پياده به دنبال او ميرفتند . در اين مدت عيسى آنها را براى اموريکه ميبايست به عنوان رسولان وى بعد از صعودش به آسمان انجام دهند آماده ميکرد .

سپس عيسى مانند يحيى به موعظه دادن مردم شروع کرد و فرمود : " وقت تمام شد و ملکوت خدا نزديک است پس توبه کنيد و با انجيل (مژده ) ايمان بياوريد " ( مرقس ۱ : ۱۵ ) . عيسى کلام خدا را در عبادتگاه يا در منازل مردم يا هنگاميکه در اطرافش و روى تپه ها يا در کنار درياچه جليل گرئ آمده بودند بيان ميفرمود . تمام کسانيکه فرمايشات او را ميشنيدند از حکمت و قدرت او در سخن گفتن متعجب ميشدند زيرا او مانند پيامبران سخن نميگفت بلکه مانند خدا . تمام انبيا گفته بودند : " بشنويد آنچه را خدا
 

به شما ميگويد " ولى هنگاميکه عيسى به مردم سخن ميگفت ميفرمود : " من به شما ميگويم " .

عيسى فورا شروع به شفاى بيمارانى  نمود که به نزد او مى آمدند و آنها را بوسيله کلام خود و يا بوسيله دست گذاردن بر روى آنها شفا ميبخشيد . يک نفر که گرفتار بيمارى جذام بود به پاهاى او افتاد و گفت : " اگر بخواهى ؛ ميتوانى مرا طاهر سازى " . عيسى پاسخ داد : " ميخواهم طاهر شوى " . دستهاى خود را روى مرد جذامى گذاشت . آن مرد فورا شفاى کامل يافت ( مرقس ۱ : ۴۱ – ۴۲ ) . بسيارى از کسانيکه داراى ارواح پليد بودند نزد عيسى آمدند واو با کلام خود ديو ها را از آنها بيرون کرد . او بر چشمهاى کوران دست گذاشت و آنها فى الفور بينايى يافتند . او حتى چند نفر از مردگان را زندگى بخشيد . طبيعتا گروههاى کثيرى از مردم به دنبال او روان شدند و عيسى گاهى به قدرى مشغول تعليم دادن و شفا بخشيدن  مردم بود که فرصتى براى غذا خوردن نداشت . او احتياجات شخصى خود را فراموش ميکرد زيرا هميشه در فکر محبت به ديگران بود هرگز حتى يکمرتبه هم براى سود شخصى خود معجزه نکرد و هرگز قدرت خويش را براى متعجب ساختن مردم به کار نبرد . جميع کارهاى معجزه آساى او جهت آسايش و نجات مردم بيمار و دردمند بوده است تا بدين وسيله محبت خدا را به آنان آشکار سازد . يکروز که مردم فقير و نيازمند را در اطراف خود ديد آنان را با اين دعوت پر لطف و آرامى بخش به سوى خود خواند " بياييد نزد من اى تمام زحمتکشان و گرانباران و من شما را آرامى خواهم بخشيد " . ( متى ۱۱ : ۲۸ ) . از تمام کسانيکه نزد او آمدند هيچکس را ناميد بر نگردانيد .

يکبار يک مرد مفلوج را چهار نفر به نزد عيسى آوردند و در جلو او قرار دادند . عيسى که ميدانست اين مرد علاوه بر شفاى
 

جسمى احتياج به شفاى روحى هم دارد به او گفت : " اى فرزند گناهان تو آمرزيده شد . " برخى از معلمين مذهبى که حضور داشتند در دل خود فکر کردند چرا اين شخص چنين کفر ميگويد ؟ غير از خداى واحد کيست که بتواند گناهان را بيامرزد ؟ " عيسى افکار آنان را درک کرد و به آنان گفت که با شفاى مرد مفلوج ثابت خواهد کرد که کفر نگفته است بلکه قدرت دارد گناهان را ببخشد. سپس به مرد مفلوج گفت :" تورا ميگويم برخيز و بستر خود را برداشته به خانه خود برو " و آن مرد دستور مسيح را فورا انجام داد ( مرقس ۲ : ۱ – ۱۳ ).

از آن ببعد بسيارى از رهبران مذهبى يهود به مخالفت با عيسى برخاستند زيرا آنان براى محبوبيتى که مسيح نزد مردم داشت نسبت به او سخت حسادت ميورزيدند . آنها از عيسى انتقاد ميکردند که با گناهکاران معاشرت ميکند و ميخواهد انها را نجات بدهد و از او ايراد ميگرفتند که در روز سبت ( روز شنبه ) که روز مقدس آنان بود بيماران را شفا ميدهد . بزودى نفرت آنان  بقدرى شديد گرديد که تصميم گرفتند عيسى را به قتل برسانند . ( مرقس ۲: ۱۵ – ۳ – ۶ ) . عيسى از اين موضوع با خبر بود . او با همان قدرت الهى که مردگان را زنده ميکرد ميتوانست دشمنان شرير خود را هلاک نمايد ولى هرگز چنين نکرد . او به شاگردانش تعليم داد که دشمنان خود را محبت نمايند و براى آنان دعا کنند او با طرز رفتارى که در مقابل دشمنان خود داشت براى شاگردان خود نمونه و سرمشق شد .

در آن زمان قوم يهود مستقل نبود زيرا رومى ها بر آنها حکمرانى ميکردند. يهوديان آرزوى زيادى داشتند که بتوانند از تسلط روميان آزادى يابند . هنگاميکه يهوديان ملاحظه نمودند که عيسى توانست با پنج قرص نان و دو ماهى بيش از پنجهزار نفر را در بيابان
 

غذا دهد ؛ سعى نمودند او را مجبور سازند که پادشاه آنان گردد ( يوحنا ۶ : ۱ – ۱۵ ) . آنها يقين داشتند که اگر عيسى سپاه خود را فرمان دهد هرگز کسى قادر نخواهد بود در مقابل ايشان بايستد . ولى عيسى از پادشاهى دنيوى امتناع ورزيد زيرا سلطنت او روحانى و معنوى بود . او ميخواست بر قلوب و افکار مردم حکمرانى نمايد نه بر تختى که در اورشليم باشد . وقتى يهوديان متوجه شدند که نميتوانند او را آلتى براى اجراى مقاصد سياسى و انقلابى خود بسازند بسيارى از آنان به مخالفت برخاسته و دشمن او گرديدند ؛ عيسى پيوسته از راضى ساختن مردم دورى ميکرد و فقط در طلب رضاى خدا بود .

تقريبا بعد از دو سال و نيم از تعميد عيسى ؛ وقتى مخالفت و ضديت روساى مذهبى يهود نسبت به او شدت يافته بود ؛ روزى عيسى از شاگردان خود پرسيد : " مردم مرا که پسر انسانم چه شخصى ميگويند ؟ " آنان پاسخ دادند که بسيارى فکر ميکنند او يکى از انبيا برجسته گذشته ميباشد که دوباره به جهان برگشته است . سپس عيسٍى پرسيد : " شما مرا که ميدانيد ؟ " پطرس فورا جواب داد :" تويى مسيح ؛ پسر خداى زنده " . عيسى پطرس را براى جوابى که داده بود آفرين خواند و به او گفت که خدا اين حقيقت را بر او آشکار ساخته بود و افزود که بر روى اين حقيقت کليساى خود را بنا خواهد نمود و هيچ نيرويى قادر نيست خللى بر او وارد سازد . سپس به رسولان خود اعلان فرمود که لازم است به اورشليم برود و بوسيله حکام مذهبى به مرگ محکوم شود و مصلوب گردد و روز سوم قيانم کند و زنده شود . رسولان که استاد خود را دوست ميداشتند از اين پيشگويى بينهايت نگران شدند و پطرس به عيسى گفت :" حاشا از تو اى خداوند که اين بر تو هرگز واقع نخواهد شد " . ولى عيسى
 

پطرس را نهيب داد و گفت اين فکر او که مسيح نبايد بميرد از شيطان است زيرا عيسى بخوبى ميدانست که اين اراده خدا بود که او چون قربانى به جهت گناهکاران بر روى صليب جان بدهد و به همين دليل هر کسى که سعى نمايد او را از راه صليب باز دارد آلت شيطان است . سپس عيسى شاگردان خود را آگاهانيد که آنان نيز ميبايد براى حمل صليب خود آماده باشند و از فدا کردن جان خود بخاطر او خود دارى نکنند ( متى ۱۶ : ۱۳ – ۲۶ ) . بعد از اينکه شاگردان شنيدند که استادشان بايد بميرد و آنها  هم بايد بخاطر او زحماتى متحمل شوند بدون شک براى آنها خيلى مشکل بود که باز هم او را پيروى کنند . معهذا آنها استاد خود را ترک نکردند و شش ماه بعد با او به اورشليم رفتند – جايى که عيسى ميبايد رنج فراوانى تحمل نمايد و جان خود را فدا سازد .

فصل بهار در فلسطين فرا رسيد و بسيارى از يهوديان از آن دور و نزديک به اورشليم مسافرت ميکردند تا در بزرگترين جشن سالانه مذهبى خود يعنى عيد فسح شرکت نمايند . اين جشن آنان را کمک مينمود تا بياد آورند که چگونه قوم اسرائيل به پيشوايى موسى توانست از اسارت مصر رهايى يابد . عيسى و شاگردانش نيز به اين جماعت پيوستند و براى اين جشن عازم اورشليم شدند . وقايع هفته که آخرين روزهاى زندگى عيسى بر روى زمين بود در هر چهار انجيل مفصلا ذکر شده است . در اينجا فقط ميتوانم مختصرى از آنرا براى شما بيان نمايم .

يک روز يکشنيه در حاليکه بر الاغى سوار بود ؛ مطابق پيشگويى زکريا نبى در چند سال قبل ؛ به اورشليم وارد شد . زکريا نبى اينطور پيشگويى کرده بود : " اى دختر صهيون؛ بسيار وجد بنما
 

و اى دختر اورشليم ؛ آواز شادمانى بده ؛ اينک پادشاه تو نزد توميايد.او عادل و صاحب نجات و حليم ميباشد و بر الاغ و بر کره بچه الاغ سوار است " (زکريا ۹ : ۹) . عيسى سپس وارد معبد گرديد و کسانيرا که بوسيله خريد و فروش آن محل مقدس را کثيف ميساختند و عبادت کنندگان را غارت مينمودند از آنجا بيرون کرد . عيسى روسا مذهبى را بعلت بى ايمانى و رياکارى و شرارتشان بشدت محکوم نمود و او همچنين پيشگويى فرمود که معبد بزرگ اورشليم بعنوان تنبيه الهى براى گناهانى که مرتکب ميشدند توسط دشمنان کاملا ويران خواهد شد . او مردم را از انبيا کاذب که خواهند آمد و کوشش خواهند کرد آنان را به گمراهى بکشانند بر حذر داشت . او فرمود که از آسمان با قدرت و جلال فراوانى مراجعت خواهد نمود و تمام ملتها را داورى خواهد نمود و بعضى را به ملکوت خدا خواهد پذيرفت و عده ديگرى را به مجازات ابدى محکوم خواهد کرد .

در شب پنجشنبه همين هفته که مسيحيان معمولا ان را هفته مقدس ميخوانند,عيسى مراسم مخصوص شام عيد فصح را با دوازده شاگرد خويش انجام داد. در اين موقع عيسى يک قرص نان را برداشت و ان را برکت داد و بين شاگردان خود تقسيم کرد و فرمود اين است بدن من که براى شما پاره ميشود. اين را به يادگارى من به جا اوريد. بعد از شام نيز جامى شراب که هميشه توسط يهديان به عنوان جزيى از شام عيد فصح نوشيده ميشد برداشت و فرمود: "اين پياله عهد جديد است در خون من . هر گاه اين را بنوشيد به يادگارى من بکنيد."( اول قرنتيان ۱۱ ۲۳-۲۶ ) . بدين طريق عيسى به شاگردانش فرمود که به وسيله مرگش پيمان يا عهد تازهاى بر قرار ميشود .قبل از ان که اطاق را ترک گويند عيسى مهمترين تعليم خود را به شاگردان داد
 

و به انها فرمود که وظيفه دارند يکديگر را محبت نمايند. او مجددا به شاگردان خود تذکر داد که بايد زحماتى را که به خاطر او خواهند کشيد تحمل نمايند. به علاوه به انها وعده فرمودکه,بعد از رفتن به اسمسن روح القدس را خواهد فرستاد تا انها را رهبرى و کمک فرمايد.

وقتى نصف شب شد, عيسى شاگردان خود را به باغى در خارج شهر برد تا با دعا, خود را براى مرگ اماده سازد. دعايى که به پدر اسمانى خود کرد چنين بود: " نه خواهش من, بلکه اراده تو کرده شود ". هنگامى که هنوز مشغول دعا بود, عده اى از افراد مسلح به راهنمايى يهودا ( که يکى از دوازده شاگرد مسيح بود ولى باو خيانت کرد) به باغ وارد شدند. يهودا به عيسى نزديک شد و او را بوسيد تا گروهى که با او بودند در تاريکى شب اشتباها کس ديگرى را دستگير ننمايند.چقدر آسان بود که عيسى يهودا و يارانش را با گفتن يک کلمه نابود نمايد ! ولى او اين کار را نکرد بلکه خود را به آنان تسليم  نمود . هنگاميکه پطرس شمشير ميکشد و به دفا‘ از استاد عزيزش برخاست ؛ عيسى او را منع نمود و يکى از دشمنان را که پطرس او را زخمى کرده بود شفا بخشيد ( لوقا ۲۲ : ۳۳ – ۵۱ ) . سپس آنان عيٍسى را به محلى بردند که عده اى از روساى مذهبى گرد هم جمع شده بودند تا بهانه اى براى کشتن عيسى بيابند ولى موفق نشدند. آخر الامر رئيس آنها عيسى را سوگند داد و از او پرسيد : " آيا تو مسيح ؛ پسر خداى متبارک هستى ؟ " ( مرقس ۱۴ : ۶۱ – ۶۴ ).

چ.ن حکام يهود نميتوانستند کسى را بدون اجازه دولت روم اعدام کنند ؛ بهمين دليل روز جمعه صبح زود عيسى را به قصر پيلاطس حاکم رومى بردند و به پيلاطس گفتند که عيسى از دشمنان دولت روم است و ميخواهد خود را پادشاه سازد . وقتى پيلاطس عيسى را بازجوئى کرد فورا متوجه شد که اين اتهام دروغ است
 

و بهمين دليل خواست او را آزاد سازد . ولى حکام يهود جمعيت را تحريک کردند تا اعدام عيسى را تقاضا نمايند. پيلاطس که ميترسيد آشوبى به پا شودبه تقاضاى آنان تسليم شد و دستور داد عيسى را بر روى صليب به هلاکت برسانند. بلافاصله عيسى توسط سربازان رومى به خارج از شهر اورشليم برده شد و او را در آنجا مصلوب کردند. هنگاميکه او را مصلوب ميکردند عيسى براى آنانيکه او را به قتل ميرسانيدند اينطور دعا کرد " اى پدر ؛ اينها را بيامرز زيرا که نميدانند چه ميکنند " ( لوقا ۲۳ : ۳۴ ) .چه محبت حيرت انگيزى است که کسى از خدا بخشش کسانيرا بخواهد که مشغول ميخ کوبيدن بر دستها و پاهاى او ميباشند!

عيسى ميتوانست از پدر آسمانى خود تقاضا نمايد که او را از رنج کشيدن بر روى صليب نجات بخشد و به آسمان ببرد ولى چنين در خواستى ننمود. او بخوبى ميدانست که اراده خدا اين بود که او رنج بکشد و بعنوان قربانى براى گناهکاران جان بدهد و بهمين دليل پدر آسمانى خويش را اطاعت نمود و در حدود شش ساعت بر روى صليب رنج و عذاب کشيد ؛ سپس در ساعت سه بعد از ظهر چنين فرمود : " اى پدر روح خود را به دستهاى تو ميسپارم "  ( لوقا ۲۳ : ۴۶ ) . بعد از اين فرمايش ؛ جان سپرد . آنگاه سربازى بر پهلوى عيسى نيزه زد و افسر مسئول به پيلاطس گزارش داد که عيسى مرده است .

دو نفر از متنفذين يهود که به عيسى ايمان آورده بودند نزد پيلاطس رفته و بدن عيسى را از او خواستند و به ايشان داده شد. آنان بدن  را از صليب پائين آورده و آنرا با پنجاه کيلو ادويه و عطريات پوشانيدند و سپس با کتان پيچيدند و آنرا در قبرى که در داخل
 

صخره اى کنده شده و شبيه غارى در کنار تپه اى بود قرار دادند . بعدا سنگ بزرگى شبيه سنگ آسياب در جلوى قبر گذاشتند و پيلاطس دستور داد که آنرا مهر و موم کنند و سربازان بر آن نگهبانى نمايند تا کسى نتواند به قبر وارد شود .

عيٍسى قبلا بارها به شاگردان خود فرموده بود که مصلوب خواهد شد و روز سوم از مرگ خواهد برخاست .آنان تصور نمودند که عيسى براى آنان مثل مياورد و وقتى جان داد و دفن شد ديگر اميدى نداشتند که بتوانند مجددا او را بر روى زمين ببينند. لکن صبح روز يکشنبه وقتى برخى از شاگردانش بر سر قبر رفتند ؛ ديدند قبر باز است . وقتى داخل قبر شدند کتان را که به جسد عيسى پيچيده شده بود ديدند ولى خالى بود يعنى بدن عيٍسى در آن نبود . بعدا عيسى که زنده شده بود به بعضى از آنها ظاهر گرديد و با آنان صحبت کرد و آنها او را شناختند . آن شب ؛ با وجودى که در و پنجره اطاقى که شاگردان در آن جمع بودند بسته بود ؛ عيسى به اطاق وارد شد و با آنها صحبت کرد و آنها را مطمئن ساخت که زنده است .

در مدت چهل روز بعد عيسى بارها در مکانهاى مختلف به شاگردان خود ظاهر شد و براى آنان توضيح داد که چرا لازم بود رنج بکشد و جان بدهد . او همچنين دستور داد که شاگردانش به سرتاسر جهان رفته اين مژده را به مردم برسانند که اگر عيسى را به عنوان نجات دهنده و خداوند خود بپذيرند ؛ خدا گناهان آنان را خواهد بخشيد. او به پيروان خود فرمود که چند روزى در اورشليم بمانند تا روح القدس را بيابند و براى کاريکه در پيش دارند مجهز شوند . آخر الامر بعد از اينکه به آنها وعده داد که خودش تا پايان جهان روحا همراه آنان خواهد بود ؛ وقتى به او نگاه ميکردند به آسمان بالا
 

برده شد . قبل از صعودش به آسمان او هرگز جانشينى براى خود تعيين نفرمود و هرگز پيشگويى ننمود که پيغمبرى بعد از او خواهد آمد تا جاى او را بگيرد .

شاگردان ؛ وقتى استاد محبوبشان از نظر ناپديد شد ؛ به گريه و زارى نپرداختند ؛ زيرا ميدانستند که او هميشه روحا با آنها خواهد بود و طبق وعده اى که داده است يک روز به اين جهان مراجعت خواهد فرمود . آنان با شادى بسيار وقت خود را صرف دعا کردند و منتظر دريافت روح القدس بودند که عيسى وعده فرموده بود که بزودى خواهد فرستاد . ده روز بعد از صعود عيسى به آسمان ؛ در موقع عيد پنطيکاست يهوديان ؛ وقتى در حدود صدو بيست نفر از شاگردان عيسى گرد هم جمع آمده بودند ؛ واقعه بسيار عجيبى روى داد . آنها صدايى شبيه صداى باد شنيدند ولى در واقع صداى باد نبود . آنها ديدند که چيزى شبيه زبانه هاى شعله آتش بر آنان نازل ميشود ولى در واقع آتش نبود . سپس آنان به زبانهاى مختلف بيگانه که قبلا هرگز نياموخته بودند سخن گفتند . انبوه جمعيت از سرزمينهاى مختلف به گرد شاگردان جمع آمدند و هر کس پيغام خدا را به زبان مادرى خود ميشنيد و همه از اين واقعه متحير شدند .

آنگاه پطرس برخاست و جماعت را مخاطب ساخته گفت که عيسى وعده خود را در مورد عطاى روح القدس انجام داده است . پطرس با قدرت روح القدس تشريح کرد که چرا لازم بود عيسى براى گناهکاران فدا شود و خدا چگونه او را از مردگان برخيزانده است . او گفت که خودش و ساير رسولان شاهد زنده شدن عيسى از مردگان بوده اند و مردم را تشويق کرد که توبه کنند و به عيسى مسيح ايمان
 

آورند تا گناهانشان آمرزيده شود . روح القدس موعظه پطرس را وسيله قرار داد تا قلوب اين مردم را دگرگون نمايد بطوريکه در همان روز سه هزار نفر از اين يهوديان ايمان آوردند و به نشانه پاکى از گناهان به نام عيسى در آب تعميد گرفتند.

 پس از اين واقعه ؛ رسولان و ساير شاگردان عيسى برسانيدن مژده نجات در شهر اورشليم و ساير شهر ها ادامه دادند بطوريکه بسيارى ايمان آوردند . بعدا حکام يهود ؛ بطوريکه عيسى پيشگويى فرموده بود به ايمانداران آزار رساندند و حتى بعضى از آنها را مقتول ساختند . در نتيجه بسيارى از پيروان عيسى از فلسطين فرار کردند و هرجا ميرفتند مژده عيسى را ميرسانيدند بطوريکه بسيارى از يهوديان به عيسى ايمان آوردند . بعدها خدا پطرس را هدايت فرمود که به خانه افسرى که يهودى نبود برود و پيام نجات به او و خانواده اش برساند . تمام اعضاى اين خانواده ايمان آوردند و تعميد گرفتند و روح القدس را يافتند . بدين طريق واضح گرديد که خدا مايل است همه بنى نوع بشر ؛ يعنى هم يهوديان و هم امتها ( يعنى غير يهوديان ) ؛ نجات يابند .

يکى از پيشوايان يهود که سولس نام داشت از مخالفين سر سخت پيروان عيسى بود و به دستگيرى و محبوس ساختن و قتل آنها اشتغال داشت . هنگاميکه عازم دمشق ( يا شام ) بود تا ايمانداران آنجا را دستگير نمايد ؛ عيسى مسيح زنده از آسمتن بر او ظاهر شد و فرمود " چرا بر من جفا ميرسانى ؟ " . سولس وقتى مسيح زنده را ديد به او ايمان آورد و مسيح هم او را يکى از رسولان خود ساخت . بعدا به نام پولس معروف گرديد و براى رسانيدن مژده نجات مسيح به يونانيها و روميها بيش از همه زحمت کشيد . بعلاوه پولس رسول
 

سيزده نامه از نامه هاى عهد جديد نوشت .

انسان وقتى در عهد جديد شرح توسعه مسيحيت را بعد از مصلوب شدن و رستاخيز مسيح ميخواند ؛ بخوبى متوجه ميشود که بعد از رفتن مسيح به آسمان کارش پايان نيافت آنچه پطرس و پولس و ديگر ايمانداران انجام دادند در واقع کارى بود که مسيح توسط آنها انجام ميداد . چون او از مرگ برخاست و زنده است ؛ برخلاف آنچه عده اى به غلط تصور ميکنند ؛ ديگر لازم نبود براى خود جانشينى انتخاب نمايد . او خود هميشه نزد پيروانش حاضر است . چه خوب است که انسان چنين نجات دهنده مهربان و پر قدرتى داشته باشد که هميشه زنده بوده و حاضر است به کسانيکه به او اعتماد دارند کمک فرمايد .

توسعه و پيشرفت حيرت انگيز مسيحيت در صد سال اول پس از مرگ عيسى مسيح نه بوسيله جنگ و خون ريزى انجام شد و نه از راه اعمال نفوذ سياسى و نه با دانش و ثروت مسيحيان . در تمام قسمتهاى امپراطورى روم و همچنين در ساير سرزمينها عده زيادى از يهوديان و بت پرستان به مسيح ايمان آوردند و بدين طريق از فرزندان خدا گرديدند . اين کار بوسيله اعلام مژده محبت خدا در مسيح و بوسيله فعاليت پر قدرت روح القدس در فکر و قلب شنوندگان عملى گرديد .

۷- عيسى مسيح کيست ؟

دوست گرامى ؛ يقين دارم اکنون ميخواهيد سوالى را مطرح بفرماييد که بسيارى مايلند جواب آنرا بدانند و يکى از مهمترين سوالات جهان به شمار ميرود و آن عبارتست : اين شخص برجسته که شرح حالش در اينجا بطرز خلاصه نقل شده است کيست ؟ کتابهاى

قطور زيادى براى پاسخ به اين سوال مهم نوشته شده است و هرچند مشکل است که انسان بتواند بطور خلاصه شرح دهد که عيسى مسيح کيست ؛ ولى کوشش خواهم کرد اين کار را انجام دهم . چون يگانه منبع کاملا معتبر در اين مورد کتاب مقدس است ؛ تمام نکاتيکه ذکر خواهم کرد بر کتاب مقدس متکى خواهد بود .

           از شرح زندگى عيسى مسيح که در چهار انجيل وجود دارد معلوم ميشود که او واقعا انسان بود . اگر چه پدر جسمانى نداشت ؛ ولى از طريق مادرش مريم ؛ از نسل داود يعنى پيامبر و پادشاه بزرگ اسرائيل بود . عيسى مانند تمام مردم از نظر جسمى و روحى رشد کرد . غذا ميخورد و ميخوابيد . شغلش نجارى بود . او خسته شد و با تمام خوشيها و رنجها و ناراحتى هايى که براى مردم در اين جهان پيش ميايد ؛ کاملا آشنا گرديد . بنابر اين او قادر است در تمام تجربه هاى بشرى با ما همدردى نمايد ( ابرانيان ۲ : ۱۸ و ۴ : ۱۵ ) . چون عيسى انسان بود ميتوانست ازدواج کند و فرزندانى داشته باشد ولى اينکار را نکرد . بدون شک تصميم او در اين مورد با اطاعت کامل از نقشه ايکه خدا براى او داشت اتخاذ گرديد .

          ليکن هرچند عيسى واقعا انسان بود ؛ ولى از بعضى جهات با ديگران تفاوت زيادى داشت . همانطوريکه قبلا توضيح داده شد تمام مردم ؛ حتى انبيا و مقدسين ؛ گاهى از اطاعت خدا غفلت نموده اند و به همين دليل گناهکار هستند . ولى در تمام زندگى عيسى هرگز کارى يا سخنى يا فکرى که بر خلاف اراده مقدس خدا باشد مشاهده نشد . بنابر اين تنها او انسان بيگناه است ( اول پطرس ۲ : ۲۲ و اول يوحنا ۳ : ۵ ) . او نه تنها گناهى نکرد بلکه اراده او با اراده خدا مطابقت کامل داشت . او در واقع يگانه انسان کاملى است که در
 

اين جهان خاکى ؛ زندگى کرده است .

اشخاصى که اعمال مسيح را ديدند شهادت دادند که قدرتش حيرت انگيز بوده است . زمانى کور مادر زادى را ملاقات کرد و به او بينايى بخشيد . در موقع ديگر ؛ وقتى او و شاگردانش سوار قايق کوچکى بودند و از درياچه جليل ميگذشتند ؛ طوفان عظيمى نزديک بود قايق را غرق کند ولى عيسى به باد و طوفان فرمان داد و دريا فورا آرام گرديد ؛ مردى به نام ايلعاذر را که چهار روز از مرگش گذشته بود از قبر بيرون خواند و آن مرده فورا برخاست و از قبر بيرون آمد. ولى عظيم ترين عمل حيرت انگيز عيسى اين است که ؛ همانطوريکه پيشگويى کرده بود ؛ روز سوم پس از مرگ قيام کرد و به شاگردان خود ظاهر شد . چه کسى غير از عيسى توانسته است چنين اعمالى انجام دهد ؟ چه کسى را ميشناسيد که از مردگان برخيزد و ديگر نميرد ؟ هيچکس ! بنابر اين واضح است که گرچه عيسى واقعا انسان بود ؛ ولى از بزرگترين انسانها هم بزرگتر بود . پس او کيست ؟

بطوريکه قبلا ذکر نمودم ؛ عيسى خود ادعا کرد که پسر خدا است . او نه فقط در محاکمه خود در شوراى يهود بلکه بارها قبل از آن محاکمه اين ادعاى مهم را در مورد خود نموده بود . بعلاوه او خدا را معمولا " پدر من " خطاب ميکرد . يکبار وقتى فرمود " من و پدر يک هستيم " ؛ دشمنانش ميخواستند او را سنگسار نمايند زيرا تصور کردند که عيسى کفر ميگويد . ولى ما بخوبى ميدانيم که عيسى هرگز دروغگو و کفر گو نبود زيرا تمام فرمايشاتش کاملا صحيح و درست بوده است . بايد به اين نکته توجه داشته باشيم که اگر کسى بگويد عيسى پسر خدا نيست ؛ عيسى را دروغگو ميشمارد و اگر عيسى دروغگو باشد ؛ هيچکس نبايد به او ايمان داشته باشد . ولى وقتى
 

عيسى ادعا ميکرد که پسر خداست در واقع همان فرمايش خدا را که در موقع تعميد وى از آسمان شنيده شد تکرار ميکرد : " تو پسر حبيب من هستى که از تو خوشنودم " ( مرقس ۱: ۱۱ ) . در تمام نوشتجات رسولان عيسى ؛ بارها تکرار شده که عيسى پسر خدا است و تمام مسيحيان جهان اين ادعا را هميشه قبول داشته اند . البته توجه داريد که اين اصطلاح مفهوم جسمانى ندارد بلکه داراى مفهوم روحانى ميباشد . بديهى است که خدا هرگز با زنى ازدواج نکرده تا از او پسرى داشته باشد زيرا چنين کارى غير ممکن و غير قابل تصور است .

          در انجيل ؛ عيسى " کلمه خدا " هم ناميده ميشود .لقب " پسر خدا " همبستگى و يگانگى عيسى را با خدا که پدر واقعى اوست نشان ميدهد ؛ ولى لقب " کلمه خدا " به ما ميفهماندد که خدا بوسيله عيسى مسيح با بنى نوع بشر سخن ميگويد. در انجيل اينطور ميخوانيم : " در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود . همان در ابتدا نزد خدا بود . همه چيز بواسطه او آفريده شد و بغير از او چيزى از موجودات وجود نيافت . در او حيات بود و حيات نور انسان بود ... و کلمه جسم گرديد و در ميان ما ساکن شد پر از فيض و راستى و جلال او را ديديم جلالى شايسته پسر يگانه پدر " ( يوحنا ۱ : ۱ – ۱۴ ).

          مقصود آيات فوق اين است که خدا که قبلا بوسيله انبيا و کتب آنها خود را ظاهر ساخته بود ، بالاخره خود را بطور کامل بوسيله شخص کاملى مکشوف فرمود . اين شخص کامل از يک پيغمبر خيلى بزرگتر ميباشد و در واقع با خدا يکى است . زيرا اين آيات انجيل به ما ميگويند که اين شخص کلمه خدا و پسر خدا است . او از ابتدا با خدا يکى بود و همه چيز بوسيله او آفريده شد . سپس،
 

در زمان مقرر ، کلمه ابدى خدا در رحم مريم باکره لباس بشرى پوشيد و بصورت عيسى مسيح ظاهر گرديد . بنابر اين ملاحظه ميکنيم که او داراى دو طبيعت و يا دو جنبه بوده است ، يکى جنبه اهى و ديگرى جنبه انسانى . عيسى مسيح هم خدا است و هم انسان .

          اولين کسانيکه به عيسى ايمان آوردند و رسولان او شدند ؛ يهودى بودند و به يکتا پرستى و وحدانيت خدا اعتقاد کامل داشتند معهذا بعد از اينکه در حدود دو سال با عيسى زندگى کردند ، اطمينان کامل يافتند که استادشان با خدا يکى است و به همين دليل بود که پطرس اعتراف کرد : " تويى مسيح پسر خداى زنده " ( متى ۱۶ : ۱۶ ) همچنين توما ، هنگاميکه عيسى زنده را پس از قيامِ از مرگ ديد ، فرياد بر آورد : " اى خداوند من و اى خداى من " ( يوحنا ۲۰ : ۲۸ ) . در هر دو مورد عيسى شاگردان خود را براى ايمانى که نسبت به او داشتند ستايش نمود و به توما گفت : " بعد از ديدنم ايمان آوردى ؟ خوشا به حال آنانى که نديده ايمان آوردند " ( يوحنا ۲۰ : ۲۴ – ۲۹ ). اين " خوشا بحال " امروز نصيب ما هم ميشود بشرطيکه ايمان داشته باشيم که او پسر خدا است .

اکنون ميدانم که مايليد بپرسيد : "درصورتيکه خدا واحد است ، چگونه امکان دارد که عيسى مسيح پسر خدا بوده و با خدا يکى باشد ؟ " در واقع اين موضوع از اسرارى است که فهم آن بالاتر از عقل محدود ما ميباشد . چه کسى غير از خود خدا ميتواند به ذات و ماهيت الهى پى ببرد ؟ ولى بايد متوجه باشيم که خدا قادر مطلق است و آنچه بر خلاف اراده مقدس او نباشد برايش غير ممکن نيست . بعلاوه در طبيعت که توسط خدا آفريده شده ميتوانيم ، هرچند بطور ناقص ، نمونه اى از اين سر يا حقيقت الهى را مشاهده نماييم . خورشيد
 

را ملاحظه کنيد که در آسمان قرار دارد و بقدرى عظيم و پر حرارت است که اگر به زمين نزديکتر شود همه از بيتن خواهند رفت . خورشيد نور خود را ، که در حقيقت با خود آن تفاوتى ندارد ، ميتاباند و بوسيله آن به دنياى ما نور و حرارت ميبخشد . به همين طريق خداى بزرگ ما نور خود را ، که با خودش يکى است ، به دنياى ما ميتاباند ، تا به  ما حيات ببخشد . خدا اين نور را کلمه خود و پسر خود ميخواند . اين نور بصورت عيسى مسيح ظاهر شد که در باره خود فرمود : " من نور عالم هستم ، کسيکه مرا متابعت کند در ظلمت سالک نشود بلکه نور حيات را يابد " ( يوحنا ۸: ۱۲ ) . هنگاميکه نور خورشيد را مينگريم خورشيد را مشاهده ميکنيم و همچنين هنگاميکه عيسى مسيح را مينگريم خدا را ميبينيم . عيسى فرمود : " هرکس مرا ديد پدر (يعنى خدا ) را ديده است " ( يوحنا ۱۴ : ۹ ) . بنابر اين ما مسيحيان مطمئن هستيم که خدا خود توسط پسرش عيسى مسيح به سوى ما آمده است .

          دوست گرامى ، آيا بنظر شما عجيب است که خداى قادر مطلق براى نجات بشر گناهکار بدينطريق به جهان آيد ؟ ولى فراموش نفرمائيد که خدائيکه بى اندازه بزرگ است تمام کارهاى خود را از روى محبت انجام ميدهد و بوسيله آمدنش به جهان در شخصيت مسيح ، محبت الهى خود را کاملا برما مکشوف نموده است . بدون شک شما داستان پادشاه عادلى را که مردم سرزمين خود را بينهايت محبت مينمود شنيده ايد که چگونه گاهى رداى سلطنتى خود را کنار ميگذاشت و لباس فقيرانه اى به تن ميکرد و به خانه مردم بيچاره ميرفت تا با آنان صحبت نمايد و به آنها کمک کند . البته اين نمونه ناقص و غير کافى فقط تا حدى نشان ميدهد که چگونه پسر خدا که
 

با پدر يکى بود جلال آسمانى را ترک کرد و به زمين آمد و چون انسانى فقير زندگى کرد تا محبت عميق خدا را به انسان آشکار سازد و آنان را به سوى خدا رهبرى فرمايد . اين نوع محبت بسيار حيرت انگيز است !

۸ – کار مسيح در جهان چه بود ؟

بطوريکه ملاحظه کرديم ، عيسى مسيح به جهان آمد تا خدا را به انسان ظاهر سازد و انسان را به خدا نزديک کند و ملکوت خدا را بر زمين پايه گزارى نمايد . در فصل دوم توضيح دادم که چگونه انسان بر ضد خدا عصيان کرد و نه تنها بوسيله ديوار گناه از خداى مقدس جدا شد بلکه چنان ناتوان گرديد که ديگر نميتوانست خودش به تنهائى خدا را اطاعت نمايد و نزديک او زندگى کند . بنابر اين خدا تصميم گرفت ديوار گناه را از بين برده و قلب شرارت آميز بشر را تغيير دهد تا اينکه انسان هم تمايل داشته باشد و هم قدرت پيدا کند که خدا را محبت و اطاعت نمايد . خدا اين عمل را چگونه انجام داد ؟ اکنون سعى ميکنم يکى از مهمترين عقايد اصولى مسيحيت را توضيح دهم .

           چنانکه قبلا بيان کردم ، خداى مقدس به آدم و حوا فرمود که اگر نافرمانى کنند خواهند مرد . والدين اوليه ما فرمان خدا را در مورد خوددارى از خوردن ميوه درخت معرفت نيک و بد اطاعت نکردند و خدا آنان را به مرگ محکوم نمود . ولى ضمن اينکه آنها را تنبيه نمود ، به آنان وعده اى نيز داد تا آنان و فرزندانشان بکلى نوميد نباشند . شيطان به شکل مارى ظاهر شد ه و آنها را فريب داده
 

بود و به همين دليل خدا به آنان اعلام داشت که شخصى از نسل آنان که از " ذريت زن " ميباشد در آينده سر مار را خواهد کوبيد و مار هم پاشنه او را خواهد کوبيد ( پيدايش ۳ : ۱۵ ) مقصود خدا اين بود که نجات دهنده اى که از ذريت زن متولد ميشود ظاهر خواهد شد و شيطان را مقلوب خواهد کرد ولى در ضمن انجام اين کار ، خودش توسط شيطان زخمى خواهد شد . اين اولين وعده در مورد آمدن عيسى مسيح پسر مريم بود که بوسيله جان دادن بر روى صليب بخاطر گناهکاران و بوسيله قيام خود از مردگان ، شيطان را شکست داد .

          مدتها بعد از اين وعده ، خدا وعده اى واضحتر و کاملتر بوسيله اشعيا نبى اعلام داشت . اشعيا در کتاب خود ، که صدها سال قبل از تولد مسيح نوشته شد ، در مورد آمدن شخصى پيشگوئى ميکند که بجاى گناهکاران متحمل رنج و عذاب و مرگ خواهد شد تا انها بخشيده شوند و حيات يابند . اشعيا انجام اين واقعه را چنين پيشگوئى ميکند : " او بسبب تقصيرهاى ما مجروح و به سبب گناهان ما کوفته ... بسبب زخمهاى او ما شفا يافتيم . جميع ما مثل گوسفندان گمراه شده بوديم ... خداوند گناه جميع ما را بر وى نهاد . زيرا او گناهان ايشان را بر خويشتن حمل خواهد نمود " ( اشعيا فصل ۵۳ ) خلاصه ، اين نجات دهنده اى که خدا وعده داد ، بعنوان قربانى براى گناهان بنى نوع بشر جان خود را فدا خواهد کرد .

          بطوريکه فوقا توضيح دادم اين درست همان کارى بود که عيسى مسيح انجام داد . يحيى تعميد دهنده گفت که عيسى بره خدا است که گناه جهان را بر ميدارد ( يوحنا ۱ : ۲۹ ) . خود عيسى نيز ، قبل از مرگش فرمود که خون او براى آمرزش گناهان  عده زيادى ريخته
 

خواهد شد ( متى ۲۶ : ۲۸ ) . سپس خودش را  داوطلبانه تسليم کرد تا قربانى شود . او با بخشيدن جان خود براى نجات گناهکاران ، محبت خدا را نسبت به انسان ظاهر ساخت و همچنين محبت الهى خودش را نشان داد . بقول پولس رسول: " هنگاميکه ما هنوز گناهکار بوديم ، مسيح در راه ما مرد " ( روميان ۵ : ۸ ). عيسى فرمود" خدا جهان را آنقدر محبت نمود که پسر يگانه خود را داد تا هرکه بر او ايمان آورد هلاک نگردد بلکه حيات جاودانى يابد " ( يوحنا ۳ : ۱۶ ) .

          نظر به اينکه خدا عادل است ، گناهکاران را نخواهد بخشيد مگر اينکه تاوان گناهان آنان پرداخته شود . هيچکس ، حتى اگر پيغمبر هم باشد ، به اندازه اى خوب و کامل نيست که بتواند براى گناه تمام مردم و يا حتى براى گناه خودش قربانى شود . پس خدا بر اثر رحمت و محبت عظيم خويش در مسيح ظاهر شد تا گناهان ما را بر خود بگيرد . بوسيله مرگ پسرش ، که با او برابر است ، خدا کيفر گناهان تمام کسانى را که به عيسى ايمان مياورند پرداخته است . پسر خدا بقدرى عالى مرتبه است که فقط يکبار قربانى شدن او براى کفاره گناهان جهان کافى ميباشد به همين دليل قربانى ديگرى مورد نياز گناهکاران نيست . بتابر اين عيسى مسيح بوسيله مرگ داوطلبانه خويش بر روى صليب ، ديوار جدائى بين انسان و خدا را از بين برد و براى گناهکاران اين امکان را بوجود آورد که بخشيده شده و به خداى مقدس نزديک شوند . عيسى نه فقط بهتر از هر شخص ديگرى خدا را معرفى کرد ، بلکه بوسيله زندگى مقدس خويش و محبت عميق خود در مرگ براى ما گناهکاران ، اراده و نيت خدا را براى ما آشکار ساخت . شخص مومنى در کشور ايران روزى به من گفت : " قبل از اينکه مسيحى شوم ، فکر ميکردم خدا را ميشناسم ، ولى در واقع او را
 

نميشناختم . تنها هنگامى توانستم خدا را واقعا بشناسم که او را در عيسى مسيح ديدم ." هر جوينده خدا ، خدا را در مسيح خواهد يافت .

قبل از اينکه اين قسمت را که در باره عيسى مسيح است مسيح است خاتمه دهم ، مايلم برخى از اسامى و عناوين او را ذکر نمايم :

          ۱ – اسم او عيسى است که از يک کلمه عبرى به معنى " يهوه نجات است " مشتق ميشود .

          ۲ – عنوان اصلى او " مسيح " به معنى " مسح شده " ميباشد .او بوسيله خدا مسح شد تا پادشاه ابدى باشد . اين همان عنوان عبرى " ماشيح " ميباشد که بوسيله يهوديان براى پادشاهى که ظهورش توسط پيامبران پيشگوئى شده بود استعمال ميشد .

          ۳ – او " عمانوئيل " است که به معنى " خدا با ما " ميباشد .

          ۴ – او " پسر خدا " است .

          ۵ – او " کلمه خدا " است .

          ۶ – او " پسر انسان " است. اين همان عنوانى است که عيسى غالبا در موقع اشاره به خود بکار ميبرد . او هم خدا ست و هم انسان .

          ۷ – او " بره خدا " است .

          ۸ – او " نجات دهنده جهان " است .

          ۹ – او " پادشاه پادشاهان " است .

          ۱۰ – او " خداوند " است .

          ۱۱ – او " شبان نيکو " است .

          ۱۲ – او " راه " است .

          ۱۳ – او " حقيقت " است .

          ۱۴ – او "حيات " است .

          ۱۵ – او " نان حيات " است .

          ۱۶ – او " تاک حقيقى " است .
 

          ۱۷ – او " انسان کامل " است .

          ۱۸ – او " داور " است .

          ۱۹ – او " کاهن اعظم " است .

          ۲۰ – او " قيامت " است .

          ۲۱ – او " خداوند جلال " است .

۹ - انسان چه بايد بکند تا بوسيله خدا بخشيده شود و از گناه نجات يابد؟

          دوست گرامى ، اکنون به سوا لى ميرسيم که براى من و شما و تمام مردم جهان اهميت فراوانى دارد . چون بخوبى ميدانيم که گناهکاريم ، بايد از خدا درخواست کنيم که به ما نشان دهد که چه بايد بکنيم تا او ما را ببخشد و به حضور خود قبول فرمايد . بطوريکه ميدانيد عقايد مختلف فراوانى در اين مورد وجود دارد . برخى از مردم فکر ميکنند که چون از نژاد بخصوصى هستند و يا پيرو مذهب مخصوصى ميباشند ، بدون شک مورد قبول خدا خواهند بود . عده ديگر معتقدند که بوسيله انجام کارهاى نيک ميتوانند کارهاى شرارت آميز خويش را جبران نموده و بدينطريق نجات خود را بدست آورند . بعضى هم اميدوارند که يکى از انبيا يا مقدسين براى آنان دعا خواهد نمود و خدا را راضى خواهد کرد که آنان را ببخشد . لکن کتاب مقدس به ما تعليم ميدهد که بوسيله هيچيک از اين راهها نميتوانيم نجات ابدى را بدست آوريم . هيچکس به اندازه کافى خوب نيست که مورد قبول خداى قدوس قرار گيرد .
 

آيا ديگر اميدى براى ما گناهکاران موجود نيست ؟ بلى خدا را سپاس باد ، اميدى براى ما وجود دارد ! آنچه ما نتوانستيم براى خويشتن انجام دهيم و آنچه هيچ پيغمبرى نتوانست براى ما انجام دهد ، خدا بر اثر محبت عظيم خويش انجام داده است . کتاب مقدس ميگويد : " و اوست کفاره به جهت گناهان ما و نه گناهان ما فقط بلکه به جهت تمام جهان نيز ... خون پسر او عيسى مسيح ما را از گناه پاک ميسازد ... اگر به گناهان خود اعتراف کنيم او امين و عادل است تا گناهان ما را بيامرزد و ما را از هر نا راستى پاک سازد ..." ( اول يوحنا ۲ : ۲ و ۱ : ۷و۹ ) .

          بنابر اين ، ميبينيم که راهى که خدا براى ما گناهکاران گشوده است تا بوسيله آن به سوى او بياييم ومورد قبول او واقع شويم اين است که به عيسى مسيح يعنى قربانى واقعى گناه ايمان اوريم و راه ديگرى موجود نيست . زيرا عيسى ميفرمايد : " من راه و راستى و حيات هستم ، هيچکس نزد پدر جز بوسيله من نميايد " ( يوحنا ۱۴ : ۶ ) . خدا پسر خود را فرستاد تا همه مردم جهان را نجات بخشد و عيسى همه را دعوت ميکند که بسوى او بيايند . او گفت هرگز کسى را که بسويش ميايد رد نخواهد نمود . معنى اين فرمايش اين است که هرکسى در اين جهان از گناه خويش متنفر شود و صميمانه توبه کند و مسيح را که پسر خدا است بعنوان نجات دهنده خود بپذيرد حتما بخشيده خواهد شد. هر کس اعم از پير و جوان ، فقير و دولتمند ، تحصيلکرده و بيسواد ، بد و خوب ، ميتواند بسوى او بيايد . لکن بايد دانست که ايمان به مسيح فقط اين نيست که ما بطور سطحى او را پسر خدا بدانيم . معنى ايمان به مسيح اين است که خود را به او بسپاريم همانطوريکه يکنفر بيمار خود را به دستهاى دکتر حاذقى
 

ميسپارد و به او اعتماد دارد که وى را شفا خواهد بخشيد .

ما مسيحيان خوشحاليم که مسيح بر عکس موسى و ساير انبيا سلف, مرده نيست و در قبر قرار ندارد. او زنده است و روحا با ما ميباشد. همان طورى که او در وقتى که چون انسانى در فلسطين زندگى ميکرد, بيمارانى را که نزدش ميامدند شفا ميبخشيد,ميتواند امروز هم مانند گذشته ما را نجات دهد. عيسى مانند نور خورشيد,هم در زمين با ما است و هم در اسمسن با پدر سماوى خود ميباشد.او هميشه در حضور پدر است و در انجا براى انانى که به او ايمان دارند پيوسته دعا مى کند. کتاب مقدس مى گويد: " از اين جهت نيز قادر است که انانى را که به وسيله وى نزد خدا ايند نجات بى نهايت بخشد چون که دايما زنده است تا شفاعت ايشان را بکند "( عبرانيان  ۲۵:۷). مرگ او روى صليب براى ما, و دعاى دايمى او جهت ما نه فقط براى نجات ايمان داران از جهنم موثر مى باشد بلکه ميتواند انها را در وقتى که در اين جهان شرير زندگى ميکنند پاک و مقدس نگهدارد. دوست گرامى , من با کمال صميميت دعا مى کنم که شما و همه کسانى که جوينده خدا هستند, حاضر باشيد اين هديه نجات الهى توسط مسيح را بپذيريد. هيچ کس نمى تواند نجات را بخرد, ولى خدا ان را به عنوان هديه اى مجانى به ما عطا مى فرمايد به شرطى که ما دستهاى ايمان را به سويش دراز کرده و ان را بپذيريم.

۱۰ – روح القدس کيست ؟

همان طورى که به خاطر داريد قبلا بيان شد که وقتى عيسى به وسيله يحيى تعميد دهنده تعميد گرفت, روح القدس بر او نازل شد.
 

هم چنين قبل از مرگ, عيسى وعده داد که روح را, که تسلى دهنده خوانده مى شود خواهد قرستاد تا پس از صعود خودش به اسمان رسولانش را در خدماتى که بايد انجام دهند هدايت و تقويت قرمايد.طبق همين وعده,  ده روز پس از صعود عيسى به اسمان, روح القدس از اسمان بر جميع ايمان داران فرو ريخت و انها پيام عيسى مسيح را با قدرت به مردم رسانيدند و در نتيجه چند هزار نفر به عيسى مسيح ايمان اوردند. اين روح القدس کيست؟ برخى تصور کرده اند که روح القدس جبراييل فرشته يا اين که پيغمبرى بوده است. عده اى ديگر نيز خيا ل کرده اند که روح القدس چيزى جز يک نيروى مقدس نيست. معهذا از کتاب مقدس اين طور مى فهميم که روح القدس از مخلوقات خدا نبوده بلکه روح خدا است و با خدا يکى مى باشد. هنگامى که به اعمال روح القدس توجه مى کنيم اين موضوع به خوبى روشن مى شود.

عيسى به مرد دانشمندى به نان نيقوديموس فرمود که او مى بايست از نو تولد شود تا بتواند داخل ملکوت خدا گردد. وقتى نيقوديموس با تعجب پرسيد که چگونه مرد پيرى مثل او مى تواند دو مرتبه تولد يابد, عيسى به او پاسخ داد که تولد تازه عمل روح القدس مى باشد. بديهى است همان طورى که تنها خدا ميتواند حيات جسمانى را بيافريند هم چنين تنها خدا قادر است به انسان حيات روحانى ببخشد و او را به موجود جديدى تبديل نمايد. هنگامى که بشر در گناه زندگى مى کند فرزند شيطان است, ولى خدا قادر است به وسيله روح القدس خويش انسان گناهکار را عوض کند و هنگامى که انسان از نو متولد مى شود, فرزند خدا ميگردد.

به علاوه روح القدس مولف کتب مقدس خدا است, زيرا او انبيا عهد عتيق نظير داود و اشعيا را تعليم داد و هدايت نمود. هم چنين
 

روح القدس بود که متى و لوقا و پولس و ديگر نويسندگان کتب عهد جديد را هدايت فرمود زيرا به قول کتاب مقدس : " نبوت به اراده انسان هرگز اورده نشد بلکه مردمان به روح القدس مجذوب شده از جانب خدا سخن گفتند" (۲ پطرس ۲۱:۱). همان طورى که روح خدا انانى را که کتب مقدس را نوشته و هدايت فرمود همچنين همين روح براى انانى که اين کتب را مى خوانند تنها راهنماى درست و واقعى است. عيسى مسيح فرمود :" ليکن تسلى دهنده يعنى روح القدس که پدر او را به اسم من ميفرستد او همه چيز را به شما تعليم خواهد داد و ان چه به شما گقتم به ياد شما خواهد اورد" (يوحنا ۲۶:۱۴).

البته پيروان عيسى مضطرب شدند از اين که عيسى به انان گفت ميبايد مصلوب گردد و بعدا از اين زمين خاکى به عالم بالا صعود نمايد. ليکن عيسى به وسيله وعده خويش در مورد فرستادن روح خود جهت هدايت و قدرت بخشيدن به انها, انان را تسلى بخشيد و فرمود که خودش هميشه روحا با انها خواهد بود. ده روز پس از صعود عيسى, روح القدس از اسمسن بر پيروانش نازل شد و انان را دگرگون ساخت. از ان زمان تا کنون همان روح القدس در پيروان واقعى مسيح ساکن بوده است و طبق وعده عيسى در انها خواهد ماند( يوحنا ۲۷-۲۵:۱۴).

بايد به اين نکته مهم توجه داشته باشيم که تنها روح خدا ميتواند چشمان نابيناى گناهکاران را بگشايد و انان را قادر سازد که بدانند عيسى مسيح کيست, زيرا کتاب مقدس مى فرمايد:"احدى جز به روح القدس, عيسى را خداوند نميتواند گقت" _اول قرنتيان ۳:۱۲). از اين رو تعجب اور نيست که انانى که روح القدس را ندارند غير ممکن مى دانند که عيسى را "خداوند" و " پسر خدا"بخوانند.

پس روح القدس به ايمانداران تولد تازه مى بخشد و معرفت
 

واقعى عطا مى فرمايد تا بدانيم عيسى کيست.او همچنين چشمان ما را ميگشايد تا گناهان درونى خويش را بدانيم و ما را قادر مى سازد تا توبه کنيم و گناهان خود را ترک گوييم. به محض اين که شخصى به عيسى مسيح ايمان مى اورد, خدا او را مى بخشد و او را به فرزندى خود مى پذيرد و به قلبى جديد عطا مى فرمايد. ولى ذات گناه ا لود قديمى او باقى مى ماند و او را پيوسته به طرف شرارت ميکشاند و شيطان هميشه اماده است تا او را وسوسه نمايد که نسبت به خدا نا فرمانى کند. معهذا, روح القدس که در او است او را يارى مى نمايد که با شيطان مقاومت کند و در او صفاتى به وجود مى اورد که مقبول خداست مانند محبت, پاکى,راستى,شادى,ارامش و صلح جويى(غلاطيان۵ :۲۲. –۲۴ا).اين عمل روح القدس در ايمانداران تا زمانى که در اين جهان زيست مى کنند ادامه دارد و تدريجا انان را عوض ميکند و به استادشان عيسى مسيح شبيه تر مى سازد. زيرا منظور خدا اين است که همه ما مانند پسر يگانه او کامل شويم. ولى فقط وقتى منند مسيح کامل خواهيم شد که به بهشت برويم( اول يوحنا ۲:۳). روح القدس از راههاى بسيار ديگرى هم به ما کمک مى کند و به ما ياد مى دهد که چگونه دعا کنيم و هم چنين ما را در راه خدمت به مسيح رهبرى و تقويت مى فرمايد(روميان ۸: ۲۶  و۲۷ اعمال و ۲:۱۳- ۴ و۱۶: ۶ و۷).

انچه از اين حقايق مى فهميم اين است که روح القدس در ايمانداران در واع خود خدا است که در ايشان ساکن مى باشد. چه امتياز گرانبها و بى نظيرى است که خداى بزرگ و مقدس با روح مقدس خود در انسان ساکن شود! در واقع اين بزرگترين هديه اى است که خدا مى توانست به بشر عطا نمايد که عبارتست از بخشيدن
 

خودش به انسان. اين هديه به چه کسانى بخشيده شده است؟به طورى که مى دانيم در زمانهاى گذشته خدا روح مقدس خود را به انبيا و مقدسين عطا ميفرمايد. لکن هنگامى که خدا پسر خود را فرستاد تا نجات دهنده جهان باشد, روح خود را هم به همه کسانى که به عيسى مسيح ايمان مى اورند عطا فرمود. عيسى فرمود" پس اگر شما با ان که شرير هستيد ميدانيد چيزهاى نيکو را به اولا دخود بايد داد چند مرتبه پدر اسمانى شما روح القدس را خواهد داد به هر که از او سوال کند "( لوقا ۱۱:۱۳). خداى ما امين است و هر کس در هر زمان به مسيح ايمان اورد و خود را به او چون خداوند خود تسليم نمايد از خدا بخواهد که روح القدس را به او عطا فرمايد, خدا حتما اينن کار را خواهد کرد. همان طورى که هر روز جهت نان روزانه خود از او در خواست مى نماييم همچنين براى ادامه حيات معنوى خود ميبايد لا ينقطع از او بخواهيم تا ما را با روح خود مملو سازد. عيسى مسيح فرمود:"بطلبيد که خواهيد يافت"( لوقا ۱۱:۹).

۱۱ – معنى تثليث چيست ؟

دوست گرامى، اگنون به ان موضوعى ميرسيم که شما مايل بوديد, در وقتى که گفتم مسيحيان به خداى واحد ايمان دارند، سوال بفرماييد.ميدانم که شما شنيده ايد که مسيحيان سه خدا را عبادت مى کنند: خدا عيسى و مادرش مريم و اين سه " تثليث" خوانده ميشود. بطوريکه قبلا توضيح دادم ، اگر مسيحيان هر مخلوق خدا را درعوض خدا و يا به اندازه او عبادت نموده اند ، بزرگترين گناه را مرتکب شده اند. مريم باکره شخص بسيار مقدسى بود ولى او هرگز
 

نبايد مورد ستايشى قرار گيرد که فقط به خدا تعلق دارد . البته صحيح است که مسيحيان عيسى مسيح را ستايش ميکنند ، ولى ما او را نه از آنجهت ستايش ميکنيم که پيغمبر مقدسى بوده است بلکه ازاينجهت که او از ازل کلمه خدا و پسر خدا ميباشد و با خدا کاملا يکى است . او شخصى نبود که ما انسانيان او را به مرتبه خدائى رسانده و با خداى حقيقى يکسان نموده باشيم ، بلکه در واقع او از ازل با خدا يکى ميباشد و به اين دليل انسان شد که انسان گناهکار را نجات بخشد و به سوى خدا بر گرداند . از اين رو او شايسته ستايش است چونکه حقيقتا خداست .

            بعلاوه قبلا توضيح داديم که روح القدس يکى از مخلوقات خدا نميباشد بلکه با خدا يکى است و خود خدا است . روح القدس در زندگى انسان همان عملى را انجام ميدهد که فقط خدا قادر است انجام دهد و بهمين دليل شايسته ستايش ميباشدچنانکه پسر شايسته ستايش و نيايش است . پس چه نتيجه اى حاصل ميگردد؟ آيا مقصود اين است که سه خدا يعنى پدر ،پسرو روح القدس وجود دارد ؟ البته خير ، مقصود اين نيست . مجددا تکرار ميکنيم ، خدا واحد حقيقى است و هميشه واحد خواهد بود . ولى از ازل خداى واحد شامل پدر ، و پسر و روح القدس بوده است . پدر ، که با چشمان بشرى هرگز ديده نميشود سرچشمه و منبع الهى است ، يکبار در تاريخ بشر ، پسر ، پدر ناديده را بطور اکمل ظاهر ساخت . روح القدس بوسيله پدر و پسر عطا گرديد تا اراده خدا را در ميان مردم عملى سازد . پس ، اى دوست عزيز ، مطمئن باشيد که مسيحيان خداى واحد را که پدر و پسر و روح القدس ميباشد عبادت مينمايند . عيسى به اين وحدانيت در تثليث اشاره کرد و به رسولان خود دستور داد که به همه جا بروند و مردم را شاگرد او سازند و ايمانداران را به اسم پدر و پسر
 

و روح القدس تعميد دهند ( متى ۲۸ : ۱۹ ). بعدا توضيح خواهم داد که تعميد چيست .

۱۲– کليسا چيست ؟

          شايد شنيده باشيد که مردم ساختمانهائى را که مسيحيان در آن عبادت مينمايند کليسا ميخوانند. هرچند مردم غالبا ساختمان را کليسا ميدانند لکن معنى واقعى "کليسا " ساختمان نيست بلکه اجتماع ايماندارانى است که در آن ساختمان عبادت مينمايند " کليسا " دلالت ميکند به اجتماع ايمانداران مسيح در محلى بخصوص و همچنين اين کلمه براى جميع ايمانداران – هم کسانيکه هنوز در اين جهان هستند و هم اشخاصيکه با مسيح در آسمان ميباشند – استعمال ميشود.

          در زمانهاى گذشته خدا فرزندان اسرائيل را انتخاب نمود تا قوم برگزيده او باشند . او احکام خود را بوسيله موسى به آنان بخشيد و سرزمين فلسطين را به آنان داد و براى ايشان انبيائى فرستاد تا ايشان را تعليم دهند و راجع به آمدن مسيح موعود با ايشان سخن گويند . هنگاميکه عيسى ، مسيح موعود ، در زمان معين در ميان اسرائيل ظاهر شد ، برخى از مردم به او ايمان آوردند لکن اغلب آنان از ايمان آوردن امتناع ورزيدند. سپس خدا از آنانيکه به مسيح ايمان آوردند ، قوم جديدى براى خود تشکيل داد که کليساى مسيح خوانده ميشود . در ابتدا فقط اسرائيليان قوم برگزيده خدا محسوب ميشدند ، لکن اکنون تمام مردان و زنانيکه از نژادها و ملل مختلف روى زمين به مسيح ايمان مياورند ، قوم جديد خدا به شمار ميروند .
 

راه دخول در اجتماع اسرائيل اجراى مراسم ختنه بود ، که خدا براى ابراهيم و تمام نسل ذکور او مقرر فرمود . لکن راه دخول به کليساى مسيح ، که قوم جديد خدا ميباشد ، عبارتست از تعميد و به همين دليل ختنه ديگر اهميت مذهبى ندارد . تعميد طبق فرمايش مسيح در مورد کسانى اجرا ميشود که توبه کرده و به مسيح ايمان آورده اند و نشانه عضويت در خانواده روحانى خدا ميباشد . تعميد به خودى خود کسى را نجات نميدهد زيرا گناه کاران فقط بوسيله ايمان به مسيح نجات ميابند . تعميد علامت و سمبل پاکى از گناه و شروع يک زندگى جديد در مسيح ميباشد . در بعضى از کليسا ها مرسوم است که آب بر سر کسانى که تعميد ميگيرند ميپاشند و يا ميريزند و در کليسا هاى ديگر اشخاص را کاملا در آب فرو ميبرند . تعميد براى هر شخصى فقط يکبار انجام ميشود .

          در عهد جديد کليسا " بدن مسيح " ناميده ميشود . مسيح سر کليسا است و تمام اعضاى بدن از هر نژاد و زبان و رنگ در او يک ميباشند از اين رو ، کليسا يکى است بطوريکه مسيح يکى است . کليسا همچنين مقدس است زيرا به خداى مقدس تعلق دارد . معهذا هنگاميکه امروز به وضع کليسا در جهان نگاه ميکنيم ، ميبينيم که غالبا دچار تفرقه ميباشد و گاهى اوقات در آن شرارت وجود دارد چرا چنين است ؟ اولين نکته ايکه بايد به آن توجه کنيم اين است که در کليسا عده زيادى وجود دارند که بوسيله روح القدس تولد تازه نيافته اند و به همين دليل واقعا مسيحى نيستند . کتاب مقدس ميگويد که هرکس روح مسيح را ندارد از آن او نميباشد ( روميان ۸ : ۹ ) . بعلاوه بايد در نظر داشته باشيم که تمام اعضاى کليسا شبيه اشخاص بيمارى ميباشند که براى شفا يافتن به بيمارستان آمده اند . آنها خود را بدستهاى طبيب بزرگ يعنى عيسى مسيح سپرده اند و او آنها را تدريجا بهبودى
 

  ميبخشد و از مرض گناه شفا ميدهد . همچنين تا موقعيکه مسيحيان در اين جهان بسر ميبرند ، از نتايج گناه کاملا آزاد نيستند و به همين دليل همه احتياج داريم که گناهان خود را اعتراف و از آنها توبه نمائيم .تمامى بنى نوع بشر گناهکارند ، ولى تفاوتى که بين مسيحيان و سايرين وجود دارد اين است که مسيحيان واقعى خود را به پزشکى که خدا فرستاده است تسليم مينمايند و داروهاى او را مورد استفاده قرار ميدهند و دستور هاى او را اطاعت ميکنند ، در صورتيکه سايرين چنين نميکنند .

          در حاليکه تمام ايمانداران حقيقى در مسيح يکى هستند ، شايد بدانيد که در جهان فرقه هاى مختلف مسيحى وجود دارد . دو فرقه اى که از همه بزرگتر هستند عبارتند از کاتوليک و پروتستانت و اين دوفرقه بزرگ داراى شعبات مختلفى ميباشند ولى کتاب مقدس تمام اين مسيحيان يکى است . همه انان ايمان دارند که عيسى مسيح پسر خداست و معتقدند که او بر روى صليب جان داد و دوباره زنده شد و يگانه نجات دهنده و خداوند ميباشد . گرچه مسيحيان در مورد بعضى مسائل و حتى موضوعات اساسى اختلاف عقيده دارند ، ولى اکثرا به اتحاد و اتفاق علاقه مند ميباشند و مايلند طبق آرزوى مسيح در محبت و ايمان يک باشند .

          هدف کليسا چيست ؟ يکى از هدفهاى کليسا اين است که ايماندار را قادر سازد که در معرفت خدا و در ايمان و محبت رشد نمايند و همچنين با ساير ايمانداران داراى دوستى و معاشرت باشند. ضرورى است که هر ايماندارى دستور مسيح را در مورد تعميد و عضويت در کليساى وى اطاعت نمايند. هر مسيحى به ساير مسيحيان نيازمند است همانطوريکه هعضو بدن انسان به ساير اعضاى بدن
 

احتياج دارد. هيچ ايماندارى هرگز نبايد خود را از رفاقت و همبستگى ساير ايمانداران در کليسا مجزا سازد.

بعلاوه ، مسيح کليسا را موظف ساخته است که کار او را در اين جهان به انجام رساند و هنگاميکه عيسى مسيح چون انسانى در اين جهان بسر ميبرد ، کلام خدا را براى مردم بيان ميکرد ، بيماران را شفا ميبخشيد ، غمزدگان را تسلى ميداد و گناهکاران را رستگار مينمود . مسيح قبل از اينکه به آسمان صعود نمايد ، به پيروان خود دستور فرمود که مژده نجات را به تمام مردم جهان برسانند. مهمترين کار و وظيفه تمام مسيحيان در تمام کشورهاى جهان اين است که پيغام مسيح را به تمام مردم جهان برسانند  و انان را دعوت نمايند که به وى ايمان آورند. مسيحيان همچنين ميبايد محبت مسيح را به همه نژادها و مذاهب ، بوسيله شفا بخشيدن مريضان و تعليم دادن جاهلان و غذا دادن گرسنگان و موعظه نجات را به اسيران گناه ، نشان دهند. عيسى مسيح زندگى خود را در خدمت مردم صرف کرد و اعضاى کليساى او نيز ميبايد از او سرمشق بگيرند .

          همانطوريکه هر گله گوسفند به شبانى نيازمند است ، هر گروه ايماندار نيز احتياج به رهبرانى دارد تا آنان را تعليم داده راهنمائى کنند و تشويق و ترقيب نمايند و در وقت ضرورى آنانى را که منحرف شده اند توبيخ و تنبيه کنند . از بدو تاسيس کليسا ، خدا اينگونه رهبران را براى فرزندان خود در کليسا مهيا فرمود. عيسى مسيح دوازده نفر را انتخاب نمود که رسولان او باشند و پيغام او را به مردم جهان برسانند و کليساى او را بنا نمايند . سپس ، بطوريکه در عهد جديد ملاحظه ميکنيم ، خدا عده ديگرى را نيز انتخاب نمود که در کليسا شبان و معلم و مبشر و خادم و رهبر و
 

سرپرست باشند . تماماين خادمين روحانى مسيح در کليساى امروزه انجام وظيفه مينمايند.

۱۳ – تکاليف و مراسم مذهبى مسيحيان چيست ؟

چون عبادت مسيحيان از چند نظر با عبادت پيروان ساير مذاهب تفاوت دارد ، گاهى اوقات اشتباها تصور شده است که مسيحيان تکاليف مذهبى ندارند . در عين حال مايلم اين موضوع را کاملا روشن نمايم که منظور عيادت مسيحيان تحصيل نجات و بخشش گناهان نيست بطوريکه قبلا توضيح دادم ، نجات را نميتوانيم بوسيله کارهائى که انجام ميدهيم ردست بياوريم بلکه اين بخشش از طرف خدا بطور رايگان به ما عطا ميشود بشرطيکه به مسيح ايمان بياوريم . از اينرو ، ما خدا را عبادت مينمائيم نه جهت تحصيل نجات بلکه بمنظور ابراز محبت و قدردانى نسبت به خدا براى نجات رايگانى که به بخشيده است . اجازه بفرمائيد عبادت مسيحى را بطور مختصر شرح دهم :

۱ – دعا

عيسى به پيروان خود دعاهائى تعليم نداده است که مجبور باشند هر روز در ساعات مخصوص و در وقت معينى در حاليکه روى خود را بطرف بخصوصى گردانيده اند اين دعا ها را بزبان عبرى يا يونانى تکرار کنند . برعکس به ايشان فرمود که همانطوريکه فرزندان در هر زمان و مکانى که مايل باشند به نزد پدر خود ميروند و با او سخن ميگويند آنها نيز مانند فرزند به حضور خدا بروند و به زبان مادرى خودشان با او سخن گويند . طرز دعا کردن اهميت زيادى ندارند ، ولى مهم اين است که خدا را با صميميت و با تمام فکر و قلب خود عبادت کنيم ( متى ۵ : ۵ – ۱۵ و يوحنا ۴ : ۲۳ و ۲۴ ). مسيحيان ، هنگاميکه با ساير ايمانداران در ساختمان کليساى خود اجتماع مينمايند ، دعا ميکنند و همچنين با خانواده خود در منزل و يا وقتى
 

مشغول کار روزانه خود هستند در سکوت دعا مينمايند . بسيارى از مسيحيان عادت دارند هر روز بطور انفرادى قسمتى از کتابمقدس را بخوانند و دعا کنند . آنها در دعاهاى خود خدا را براى نعمات فراوانش سپاس ميگويند ، به گناهان خود اعتراف نموده بخشش ميطلبند و براى شفاى بيماران و نجات بى ايمانان دعا ميکنند . همچنين براى حکام و فرمانروايان خود و براى صلح جهان دعا ميکنند . عيسى فرمود که ما ميبايد هميشه دعا کنيم ( لوقا ۱۸ : ۱ ) . چون عيسى مسيح در روز يکشنبه از مرگ قيام کرد ، روز يکشنبه براى مسيحيان روز مقدسى است . عبادت در کليساها معمولا در روز يکشنبه انجام ميگيرد ولى در روزهاى ديگر نيز جلسات عبادتى وجود دارد . در جلسات عبادتى کليسا ، کتاب مقدس قرائت و سرودهاى روحانى سرائيده ميشود و شبان يا کشيش کليسا موعظه ميکند . اگر شما مايل باشيد در جلسات عبادتى مسيحيان شرکت نمائيد مطمئنا يکى از دوستان مسيحى شما ميتواند شما را به کليسا ى خود ببرد.

۲ – روزه

          عيسى مسيح براى پيروان خود روزها و يا وقتهاى بخصوصى را جهت روزه تعيين ننموده است و بهمين دليل روزه براى پيروان او اختيارى ميباشد . معهذا به پيروان خود فرمود که هر وقت روزه ميگيرند بايد فقط جهت خوشنودى خدا روزه بگيرند نه اينکه مانند ريا کاران روزه بگيرند تا مردم از آنها تعريف و تمجيد کنند (متى ۶ : ۱۶ – ۱۸ ) . برخى از مسحيان در روز جمعه بمناسبت روزى که عيسى مصلوب شد از خوددارى مينمايند برخى نيز در مدت چهل روز قبل از قيام مسيح از خوردن بعضى غذاها پرهيز ميکنند . در مورد اين عادات و رسوم در کتاب مقدس دستورى
 

يافت نميشود ،بلکه فقط دستور داده شد که از انجام دادن و يا گفتن جميع چيزها ى شرارت آميز خوددارى نمائيم . بسيار مناسب است که در اينمورد گفتار مسيح را ذکر نمايم که فرمود تمام غذا ها پاک و حلال است و چيزى که انسان را نا پاک ميسازد غذائى نيست که به دهان فروميرود بلکه علت ناپاکى او شرارتى است که از قلب صادر ميشود و باعث زنا ، دزدى ، قتل ، حسادت و غرور و نظاير آن بر ميگردد ( مرقس ۷ : ۱۸ _ ۲۳ ) .

۳ – صدقه و خيرات

          عيسى تعين نفرمود که چه مقدار و چه نسبت از درآمد و دارائى مسيحيان بايد براى کار خدا و کمک به فقرا بخشيده شود . معهذا تعليم فرمود که تمام دارائى ما به خدا تعلق دارد و ما بايد دارائى خود را خواه کم يا زياد طبق راهنمائى خدا مورد استفاده قرار بدهيم . بنابر اين ن مسيحيان بمنظور ابراز حق شناسى نسبت به خدا از آنچه بطور امانت به آنان سپرده است از روى ميل و رضا هدايائى تقديم ميکنند تا براى پشتيبانى شبانانو انجام امور کليسائى و کمک به فقرا و بيماران و رسانيدن مژده نجات مسيح به کسانيکه آنرا نشنيده اند مورد استفاده قرار گيرد. مسيح فرمود که پيروانش ميبايد با سخاوت هديه بدهند تا خدا خوشنود شود و به همين دليل بسيارى از مسيحيان يکدهم از در آمد خود را به خدا تقديم ميکنند ، ولى نه به اين منظور که مورد احترام و تمجيد مردم قرار گيرند ( متى ۶ : ۱ – ۴ ) .

۴ – زيارت

عيسى به پيروان خود به هيچ عنوان دستور نفرمود که به مکان مقدسى به زيارت بروند ، زيرا خدا در همه جا حضور دارد و هر کس
 

ميتواند او را در هر مکان پرستش نمايد . برخى از مسيحيان علاقه دارند به فلسطين بروند و سرزمينى را که عيسى در آن زندگى ميکرد ببينند ، ولى رفتن بدانجا داراى هيچگونه ثواب مذهبى نيست . غير ممکن است بتوانيم با رفتن به سر قبر مسيح ، به بدن او احترام بگذاريم زيرا قبر او خالى است و او زنده ميباشد .

۵ – عيد ها

           عيسى به پيروان خود دستور نفرمود که روزهاى بخصوصى را عيد بگيرند . معهذا مسيحيان معمولا لااقل سه عيد مهم را نگاه ميدارند : اولى عبارتست از عيد يا جشن تولد مسيح . اکثر مسيحيان ميلاد مسيح را در روز بيست و پنجم دسامبر هر سال جشن ميگيرند اما عده اى اين عيد را در ۶ ژانويه نگاه ميدارند ولى تاريخ دقدق تولد مسيح معلوم نيست . دومين عيد عبارتست از عيد قيام يعنى روزى که مسيحيان به مناسبت پيروزى مسيح بر مرگ و رستاخيز او جشن و سرور و شادى بر پا ميکنند . تاريخ قيام مسيح ، چون از روى تقويم قمرى تعين ميشود ، هر سال تغيير ميکند ولى هميشه در ماههاى مارس و آوريل است . سومين عيد عبارتست از عيد پنطيکاست که مصادف است با هفت هفته بعد از عيد قيام و يادگار روزى است که روح القدس بر شاگردان مسيح نزول کرد . اين سه عيد از اعياد مذهبى مسيحيان ميباشند . عيد سال نو يا اول ژانويه عيد ملى است نه مسيحى .

۶ – آئينهاى مقدس

          عيسى دو آئين مقدس مقرر فرمود که ميبايد در کليساى او رعايت گردد ، اولى تعميد است که قبلا در باره آن توضيح دادم . اين آئين در موقع پذيرفتن افراد به عضويت کليسا انجام ميشود ( به فصل دوازده رجوع فرمائيد ) . دومى عبارتست از عشا مقدس يا شام خداوند .
 

عيسى مسيح در شب قبل از مصلوب شدن ، به شاگردان خود نان داد و به آنها گفت " اين است بدن من " همچنين پياله شراب را به آنان داد و گفت " اين خون من است " . عيسى نان و شراب را نشانه اى از بدن و خون خود قرار داد و به پيروان خود دستور فرمود که اين آيين مقدس را به ياد او اجرا کنند . اکنون در تمام کليساهاى سرتاسر جهان اين دستور مسيح اجرا ميشود. مسيحيان هر چند وقت يکبار در مکانهاى عبادتى خود جمع شده و هر يک تکه اى از نان ميخورند و اندکى از عصاره انگور مينوشند و بياد مى آورند که مسيح به خاطر آنها جان داد و قدرت او را بوسيله ايمان در قلوب خويش جا ميدهند . مسيحيان از اين آئين مقدس برکات روحانى فراوانى کسب ميکنند ( اول قرنطيان ۱۱ : ۲۳ – ۳۰ ) .

۷ – ازدواج

          تعليم عيسى مسيح در مورد ازدواج اين است که فقط يک مرد و يک زن بايد بوسيله ازدواج متحد شوند و بايد تا پايان عمر همديگر را محبت نمايند و نسبت به يکديگر وفا دار باشند . عيسى فرمود : " آنچه را خدا پيوست ، انسان جدا نسازد " . بنابراين طلاق بر هر علت غير از زنا ممنوع ميباشد ( متى ۱۹ : ۱ – ۱۲ و مرقس ۱۰ : ۲ – ۱۲ ). پولس رسول ميفرمايد که محبت بين زن و شوهر بايد شبيه محبتى باشد که بين مسيح و قوم او وجود دارد (افسسيان ۵ : ۲۱ – ۳۳ ) .

۱۴ – تعاليم اخلاقى مسيحيت چيست ؟

          در عهد عتيق قوانين فراوانى يافت ميشود که خدا به قوم خود اسرئيل عطا فرمود . در " ده حکم " ، که در کتاب خروج باب بيست يافت
 

ميشود ، خدا به ما دستور فرمود که والدين خود را محترم داريم و قتل و زنا و دزدى دروغ وطمع نسبت به مال ديگران منع فرمود . بعلاوه دستورات و قوانين اخلاقى فراوان ديگرى نيز عطا فرمود که يکى از آنها اين بود " همسايه خود را مثل خويشتن محبت نما " ( لاويان ۱۹ : ۱۸ ) . عيسى هيچيک از قوانين الهى را تغيير نداد بلکه بوسيله تشريح مقصود اصلى اين قوانين ، آنها را تکميل نمود .

          مثلا عيسى فرمود که اگر کسى به زنى غير از زن خود به نظر شهوت بنگرد ،مرتکب گناه زنا شده است . قوانين عهد عتيق شخص را جهت عمل زنا محکوم ميکرد ولى عيسى افکار شهوانى را که از قلب سرچشمه ميگيرد و پايه اعمال شرارت آميز ميشود محکوم مينمايد . او دستور فرمود تا در گفتار راستگو باشيم و هر نوع قسم خوردن را منع فرمود زيرا معتقد بود که ميبايد هر کلمه از گفتار انسان حقيقت محض باشد و در اين صورت احتياجى به قسم نيست . او به پيروان خود فرمود که نه تنها ميبايد يکديگر را محبت نمايند بلکه دشمنان خود را هم محبت کنند و براى جفا کنندگان خود دعاى خير نمايد. او مستى و هرگونه عمل غير اخلاقى را منع فرمود . او فرمود که فرزندان خدا ميبايد کامل باشند به همان طريقى که پدر آسمانى ايشان کامل ميباشد . هيچ هدفى عالى تر از اين نميتوان يافت ( متى ۵ : ۱۷ – ۴۷ ) .

          عيسى همچنين براى زندگى دستورى فرمود که در تمام سرزمينها و در تمام دوره ها قابل اجرا ميباشد و آن اين است : " آنچه خواهى که مردم به شما کنند شما نيز بديشان همچنان کنيد زيرا اين است تورات و صحف انبيا " ( متى ۷ : ۱۲ ) . اين تعليم گرانبها " قانون طلائى " ناميده شده است . اين تعليم کامل و اصولى نه فقط اعمال خلاف را نسبت به ديگران منع مينمايد بلکه ما را تشويق ميکند تا تمام خوبيهائى
 

را که مايليم ديگران نسبت به ما انجام دهند براى آنها انجام دهيم . بسيار قابل توجه است که انجيل دستورات مفصلى در مورد غذا و لباس و ساير مسائلى که در طى قرون قابل تغيير و تحول است ندارد بلکه شامل اصولى است که در هر وضعى قابل اجرا و به همين دليل دائمى ميباشد .

          تمام تعليمات عيسى را ميتوان در کلمه محبت خلاصه کرد . محبت عيسى مسيح ، محبت کاملى بود و او به شاگردان خود دستور داد که يکديگر را محبت نمايند به همانطريقى که خود آنها را محبت نمود ( يوحنا ۱۵ : ۱۲ ) . ما مسيحيان بخوبى ميدانيم که اين محبت مسيحائى را در خود نداريم ولى هنگامى که به ياد مياوريم چگونه مسيح بما محبت نمود و براى ما جان داد ، ا ز ا و سرمشق ميگيريم که ديگران را محبت کنيم ( ا ول يوحنا ۴ : ۱۹ ) . روح مسيح ، روح محبت است و هنگاميکه مسيح روح خود را در ما قرار ميدهد در آن موقع ميتوانيم تمام مردم ، حتى دشمنان خود را ، مانند مسيح ومحبت کنيم (روميان ۵ : ۵ و ۱۲ : ۱۷ –۲۱ ) .اين محبت فقط نبايد در قلوب ما بماند بلکه بايد آنر عملا نشان دهيم . يوحناى رسول ميگويد که اگر کسى قادر باشد برادر فقير خود را کمک نمايد ، ولى از انجام اين کار غفلت ورزد ، محبت خدا در وى نيست .

          ذيلا قسمتى از عاليترين تعريفى که در مورد محبت نوشته شده و به قلم پولس رسول ميباشد نقل ميگردد :

          "اگر نبوت داشته باشم و جميع اسرار و همه علم را بدانم و ايمان کامل داشته باشم به حدى که کوهها را نقل نمايم و محبت نداشته باشم هيچ سود نميبرم ."

          "محبت حليم و مهربان است ، محبت حسد نميبرد ،محبت کبر و غرور ندارد ،اطوار ناپسنديده ندارد ، نفع خود را طالب نميشود ، خشم نميگيرد و
 

سوظن ندارد ، از ناراستى خوشوقت نميگردد ولى با راستى شادى ميکند و در همه چيز صبر ميکند و همه را باور مينمايد ، در همه حال اميدوار ميباشد و همه چيز را متحمل ميگردد. محبت هرگز ساقط نميشود...

          " والحال اين سه چيز باقيست يعنى ايمان و اميد و محبت اما بزرگتر از اينها محبت است "(اول قرنطيان باب ۱۳ ).

          محبت مسيح نسبت به مردم نه فقط بوسيله گفتار بلکه بوسيله شفاى بيماران و غذا دادن گرسنگان و بخشيدن جان بر روى صليب براى نجات گناهکاران ابراز شد. همين محبت مسيح است که پيروان او را علاقه مند ميسازد بيمارستانهائى جهت شفاى مريضان و يتيمخانه هائى براى يتيمان و مدارسى جهت کودکان و موسسات ديگرى براى خدمات به مردم تمام نژادها و مذاهب جهان تاسيس نمايند . عيسى مايل بود که محبت نشانه مختص شاگردانش باشد . ( يوحنا ۱۳ :۳۵ ) . ما مسيحيان بايد با کمال شرمسارى اعتراف نمائيم که محبت ما در اکثر مواقع بسيار ناقص بوده است، لکن جميع مسيحيان واقعى مايلند مانند استادشان به ديگران محبت نمايند .

۱۵- عقيده مسيحيان در مورد امور آينده چيست ؟

          بطوريکه در ابتداى اين نامه بيان نمودم ، مسيحيان به خداى قادر مطلق ايمان دارند که براى اين جهان نقشه  اى دارد و اين نقشه يقينا عملى خواهد شد . هنگاميکه بشر عليه خدا طغيان نمود و گناهکار شد ، خدا پسر خود را جهت نجات جهان فرستاد ( يوحنا ۳ : ۱۶ –۱۹) . کسانيکه به او ايمان مياورند نجات ميابند و کسانيکه او را رد ميکنند محکوم ميشوند . در پايان ، خدا جميع دشمنان خويش
 

را مطيع خواهد ساخت و ملکوت جاودانى خويش را که در آن هيچگونه شرارتى وجود نخواهد داشت برقرار خواهد نمود . در کتاب مقدس پيشگوئيهاى فراوانى در باره امور آينده يافت ميشود ، لکن خدا صلاح نديد ه است که همه چيز را براى ما کاملا روشن و واضح سازد . بنابر اين ، مسيحيان اغلب اين نبوتها را بطرق مختلف تفسير و تعبير مينمايند.

اکنون آن وقايع آينده را که مورد قبول اکثر مسيحيان ميباشد توضيح خواهم داد :

۱ – بازگشت عيسى مسيح

          مسيح ، قبل از اينکه به آسمان صعود نمايد کرارا به شاگردان خويش اطمينان بخشيد که به نزد ايشان بر ميگردد و مسيحيان تا کنون منتظر بازگشت او ميباشند . نخستين آمدن عيٍسى بر زمين براى نجات انسانها بوده است ، لکن برگشت ثانوى او براى داورى و برقرارى کامل ملکوت خدا خواهد بود . هنگاميکه شاگردان ار عيسى پرسيدند که او چه وقت مراجعت خواهد نمود ، او پاسخ داد که زمان مراجعت او را فقط خدا ميداند . ضمنا به ايشان اصرار نمود تا هميشه آماده باشند ، زيرا هنگاميکه مردم منتظر او نيستند او خواهد آمد . او به ايشان فرمود که در جلال با فرشتگان خواهد آمد و ظهورش مانند رعد و برق آسمان توسط همه ديده خواهد شد . او شاگردان خود را از مسيح ها و پيامبران دروغين که براى گمراهى مردم خواهند آمد بر حذر داشت . بخوبى ميدانيم که در مدت ۱۹۰۰ سال گذشته دروغگويان زيادى آمده اند ، لکن مسيحيان هوشمند و دانا هرگز فريب آنان را نخورده اند ، زيرا مسيح به خوبى برايشان روشن ساخت که هرکه بگويد " مسيح آمده و در فلان مکان است " ، آن شخص
 

مسيح دروغين ميباشد . هنگاميکه مسيح واقعى از آسمان ميايد ، تمام مردم جهان او را فورا خواهند شناخت و احتياجى نخواهد بود که اين خبر را از ديگران بشنوند .

          هنگاميکه مسيح به آسمان صعود ميفرمود فرشتگان به شاگردانش که او را نگاه ميکردند گفتند " همين عيسى که از نزد شما به آسمان بالا برده شد باز خواهد آمد ، به همين نحويکه او را به سوى آسمان روانه ديديد " ( اعمال رسولان ۱ : ۱۱ ) . بنابر اين عيسى در بازگشت ثانوى خود به شکل طفلى که از مادر بشرى متولد ميشود به جهان نخواهد آمد تا مجددا مانند مرتبه اول بر زمين زندگى نمايد و بميرد . زيرا کتاب مقدس ميگويد که عيسى فقط يک مرتبه براى گناهان ما مرد و ديگر مجددا نخواهد مرد ، چونکه مرگ ديگر بر او تسلط ندارد ( روميان ۶ : ۹ ) . پس بديهى است که از زمان صعودش به آسمان تا کنون مراجعت ننموده است .

          وقتى عيسى مسيح از مرگ قيام فرمود ، بدن جسمانى او به بدن روحانى که مرگ در آن راهى نداشت تبديل يافت ، از اين رو او قادر بود مانند فرشتگان آسمان ، پديدار و ناپديد گردد . او با داشتن بدن روحانى ، اکنون در آسمان است و ما معتقديم که با همين بدن روحانى برخواهد گشت و مجددا به مردم ظاهر خواهد شد . چون مسيحيان هميشه در پيشگوئى زمان و محل برگشت مسيح مرتکب اشتباه شده اند ، خوب است که ما از تکرار اين اشتباه اجتناب ورزيم . همه ميبايد به طريقى زندگى نمائيم و بايد خداوند خود را طورى خدمت کنيم که هر وقت او مراجعت فرمايد براى استقبال او حاضر باشيم ( متى بابهاى ۲۴ و ۲۵ ) .

          هنگاميکه مسيح مراجعت نمايد چه خواهد کرد ؟ جواب
 

اين سوال در کتاب مقدس کاملا واضح نيست . برخى از مسيحيان عقيده دارند که مسيح تمام شرارت جهان را نابود مينمايد و سلطنت خدا را بر زمين مستقر خواهد فرمود و مشغول سلطنت خواهد شد . جميع مردم مطيع او خواهند شد و زمان صلح و عدالت واقعى فرا خواهد رسيد . آنگاه زندگى بر روى زمين طورى خواهد شد که نقشه خدا بود و قرار بود قبل از طغيان بشر عليه خدا عملى گردد . بعضى از مسيحيان تصور ميکنند که حکمرانى مسيح مانند سلطنت پادشاهان دنيوى در اين جهان نخواهد بود ، بلکه به عنوان پادشاه روحانى در ملکوت جاودانى خدا سلطنت خواهد کرد . هنگاميکه او بيايد کارهايش بدون شک مافوق تصورات ما خواهد بود . مسلما ضرورت ندارد که جميع اين اسرار را بدانيم . لکن لازم است که همه خود را براى برگشت وى آماده سازيم .

۲ – رستاخيز عمومى

          عيسى فرمود : " ساعتى ميايد که در آن جميع کسانيکه در قبور ميباشند آواز او (مسيح ) را خواهند شنيد و بيرون خواهند آمد ، هرکه اعمال نيکو کرد براى قيامت حيات و هرکه اعمال بد کرد جهت قيامت داورى " ( يوحنا ۵ : ۲۷ و ۲۸ ) . با اين فرمايشات ، عيسى مسيح ادعا ميکند که او خودش جميع مردگان را بر ميخيزاند به همان نحوى که وقتى در فلسطين زندگى ميکرد عده اى از اشخاص مرده را زنده کرد . وقتى مردگان زنده بشوند ، چه نوع بدنى خواهند داشت ؟ پولس رسول ميفرمايد که بدن هاى جسمانى ايمانداران در روز رستاخيز عوض خواهد شد درست مانند تخمى که وقتى آنرا در زمين ميکارند ميميرد و به گياه جديدى تبديل ميشود ( اول قرنتيان باب ۱۵ ) . عيسى در جواب کسانيکه از او در باره زندگى آينده
 

سوال کردند فرمود که در زنگى آينده هيچگونه ازدواجى وجود نخواهد داشت بلکه ايمانداران شبيه فرشتگان خدا خواهند بود (متى ۲۲ : ۳۰ ) .

۳ – داورى آخر

مسيح نه فقط مردگان را زنده خواهد کرد بلکه جميع مردم را داورى خواهد نمود . او فرمود که جميع ملل در حضور او جمع خواهند شد و او آنان را از يکديگر جدا خواهد نمود به همان طريقى که شبان گوسفندان خود را از بز ها جدا ميکند . به آنانيکه به بيماران و نيازمندان محبت نموده اند خواهد فرمود " بياييد ، اى برکت يافتگان از پدر ملکوتى را که از ابتداى عالم براى شما آماده شده است به ميراث گيريد "، و به آنانيکه از محبت به ديگران غفلت ورزيده اند خواهد فرمود "از من دور شويد در آتش جاودانى که براى ابليس و فرشتگان او مهيل شده است " . اينان در تنبيه جاودانى داخل خواهند شد ولى صالحان به حيات جاودانى داخل ميگردند ( متى ۲۵ : ۳۱ – ۴۶ ). بلى خدا جميع بنى نوع بشر را توسط پسرش عيسى مسيح داورى خواهد نمود . جميع ما از هر ملت و مذهبى که باشيم ، روزى در پيشگاه عادلانه مسيح خواهيم ايستاد تا بر طبق کارهائى که در موقع زندگى خود در اين جهان انجام داده ايم داورى شويم (يوحنا ۵ : ۲۲ و اعمال  ۱۷ : ۳۱ و دوم قرنتيان ۵ : ۱۰ ) . البته داور عادل است و از روى عدالت و رحمت داورى خواهد نمود .

          آيا کسانى يافت ميشوند که از اين روز ترسناک داورى نهراسند ؟ آرى آنانيکه ايمان واقعى به مسيح نجات دهنده دارند از مسيح داور ترسى نخواهند داشت زيرا او فرمود : " آمين آمين به شما ميگويم هرکه کلام مرا بشنود و به فرستنده من ايمان آورد حيات جاودانى دارد و در
 

داورى نميايد بلکه از موت تا به حيات منتقل گشته است " ( يوحنا ۵ : ۲۳ ) . آرى ، گرچه ايمانداران مسيح بيگناه نيستند ، لکن بوسيله خدا پذيرفته خواهند شد زيرا ايمان دارند که مسيح به جاى آنان جان داد. در داورى عادلانه مسيح ايمانداران مسيح به نسبت وفادارى خود پاداش خواهند يافت ( متى ۲۵ : ۱۴ – ۳۰ و اول قرنتيان ۳ : ۱۲ – ۱۵ ).

          سرنوشت آنانيکه از ايمان به مسيح امتناع ورزيده اند چه خواهد بود ؟ ايشان محکوم و مجازات خواهند شد زيرا مسيح فرمود " هرکه ايمان نياورد الان بر او حکم شده است بجهت آنکه به اسم پسر يگانه خدا ايمان نياورده و حکم اين است که نور در جهان آمد و مردم ظلمت را بيشتر از نور دوست داشتند از آنجا که اعمال ايشان بد است "(يوحنا ۳ : ۱۸ و۱۹ ). آنانيکه پسر خدا را رد ميکنند خدا را رد کرده اند و در واقع گناهى بزرگتر از اين وجود ندارد . دوست عزيزم ، اکنون بخوبى ميتوانيد بفهميد که چرا ما مسيحيان بسيار مشتاقيم که جميع مردم در هر مکان مسيح را بشناسند و به او ايمان اوردند، زيرا اگر او را رد کنند، خدا نيز ايشان را رد خواهد نمود .

۴- بهشت و جهنم

          از آنچه تا کنون گفته شده است اصول عقايد مسيحيان در مورد زندگى آينده روشن ميشود . آنانيکه بوسيله مسيح پذيرفته شده اند به نزد خدا حضور ميابند و براى هميشه با وى در محبت و شادى زندگى مينمايند . عيسى فرمود : " در خانه پدر من منزل بسيار است ... وقتى بروم و براى شما مکانى حاضر کنم باز ميايم و شما را برداشته با خود خواهم برد تا جائيکه من ميباشم شما نيز باشيد " ( يوحنا ۱۴ : ۲ و ۳ ) .

          در قسمت اخر کتاب مقدس، يوحناى رسول جلال زندگى در حضور خدا را چنين تشريح مينمايد : " و ديدم آسمانى جديد و زمينى
 

جديد ... آوازى بلند از آسمان شنيدم که ميگفت اينک خيمه خدا با آدميان است و با ايشان ساکن خواهد بود و ايشان قومهاى او خواهند بود ... خدا هر اشکى از چشمان ايشان پاک خواهد نمود و بعد از اين موت نخواهد بود و ماتم و ناله و درد ديگر رو نخواهد نمود ... و هرکه غالب ايد وارث همه چيز خواهد شد و او را خدا خواهم بود و او مرا پسر خواهد بود " ( مکاشفه ۲۱ : ۱ – ۷ ) . اين است آن بهشتى که براى فرزندان خدا مهيا شده است جلال و عظمت آن مافوق تصور ما خواهد بود زيرا کتاب مقدس ميگويد : " چيزهائى را که چشمى نديد و گوشى نشنيد و به خاطر انسانى خطور نکرد يعنى آنچه خدا براى دوست داران خود مهيا کرده است " ( اول قرنتيان ۲ : ۹ ) .

          سرنوشت آنانيکه فرزندان مطيع خدا نيستند چه خواهد بود ؟ خدا ميفرمايد " لکن ترسندگان و بى ايمانامن و خبيثان و قاتلان و زانيان و جادوگران و بت پرستان و جميع دروغگويان نسيب ايشان در درياچه افروخته شده به آتش و کبريت خواهد بود " ( مکاشفه ۲۱ : ۸ ) . جهنم عبارت از جدائى کامل از نور و محبت خدا است و با هيچ زبانى نميتوان وحشتناک بودن آنرا به اندازه کافى توصيف نمود . کاش تمام مردم به جاى مجازات ابدى در جستجوى حيات جاودانى باشند .

۵ – مرگ ايمانداران

          آيا ايمانداران مسيح از مرگ ميهراسند ؟ خير ، آنها از مرگ نميترسند زيرا مسيح وعده فرمود که وقتى بميرند با او خواهند بود ( دوم قرنتيان ۵ : ۸ ) . پولس رسول ، هنگاميکه احتمال داشت در روم اعدام شود ، چنين نوشت : "مايلم رحلت نمايم و با مسيح باشم زيرا اين بسيار بهتر است " ( فيليپيان ۱ : ۲۳ ) . گاهى مردم تعجب ميکنند از اينکه ميبينند مسيحيان در مجالس ختم عزيزان خود
 

سرودهاى شادى بخش ميسرايند . دليل اين موضوع آن است که ما ميدانيم که آنها واقعا نمرده اند . آنها نزد مسيح رفته اند و به همين دليل در عين حال که از جدائى آنها ناراحتيم و اشک ميريزيم چون ميدانيم که نزد مسيح هستند خوشحال هستيم .

خاتمه

          دوست گرامى ، اکنون بايد نامه طولانى خود را خاتمه دهم . اميدوارم توانسته باشم جوابهاى رضايت بخش به برخى از سوالات شما داده باشم . بى شک هنوز سوالات ديگرى داريد که آنها را جواب نداده ام . مثلا ممکن است بخواهيد بدانيد که آيا کشفيات جديد علمى با ايمان مسيحى مغايرت دارد يا نه ؟ به هيچوجه مغايرت ندارد . خدا سرچشمه تمام حقايق است خواه اين حقايق در کتاب مقدس باشند و يا در طبيعت . بين دانش واقعى و ايمان واقعى هيچگونه مغايرت و مخالفتى وجود ندارد . برخى از دانشمندان جديد ، از ايمانداران صميمى مسيح بوده اند . دانشمندان ، شگفتى هاى اين عالم پهناور را هر قدر بيشتر کشف کنند ما بهتر خواهيم توانست به عظمت حکمت و قدرت خدا که خالق و حافظ جميع اين چيزها است پى ببريم .

يا شايد شما ، مانند بسيارى از مردم ، از مشکلات هولناک جنگ و فقر و بيعدالتى در جهان سخت رنج ميبريد و ميپرسيد چرا خدا اجازه ميدهد که اين شرارتها در جهان روى دهد . پاسخى که کتاب مقدس به ما ميدهد اين است که جميع اين شرارتها و بدى ها توسط بشر گناهکار ايجاد ميشود نه بوسيله خداى عادل و مقدس . خدا حتى در حال حاضر مردم را به خاطر گناهانشان داورى و مجازات ميکند . آخرالامر ، بطوريکه فوقا ملاحظه شد ، خدا هر شخصى را مطابق اعمالش داورى خواهد نمود . جهان تحت نظر خدا اداره ميشود
 

و گرچه نميتوانيم کاملا بفهميم که چرا اجازه ميفرمايد اين همه شرارت در جهان وجود داشته باشد ولى ميدانيم که او بالاخره شيطان را به جهنم خواهد افکند و ملکوت مقدس و جاودانى خود را بر قرار خواهد فرمود .

          دوست گرامى ، جدى ترين درخواستم از شما اين است که کتاب مقدس را دقيقا مطالعه کرده و دعا کنيد که خدا شما را در فهميدن تعاليم آن راهنمائى فرمايد و شما ، با ايمان به عيسى مسيح نجات دهنده ، فرزند خدا بشويد . بعد از ان اميدوارم که در تمام مدت زندگى خود را در اين جهان به خدا و مردم خدمت خواهيد کرد و سپس هميشه با مسيح در خانه پدر سماوى خود ساکن خواهيد بود .

دوست صميمى شما .